Amerika'dan Görüntüler

hangi anlamda?

2008-01-29T14:16:00.000-08:00

sinir baslikli yazima gonderilmis bir yorum. ne diyeyim bilmem ki?

187

2007-10-23T06:57:00.000-07:00

142, 301 gibi rakamlardan sonra bir de 187 çıktı. Bir politikacı da 187'yi diline dolasa ne güzel olurdu.

İlber olmasa blogu unutmuştum. Sağolasın İlber.

Şu anda okuduğum kitabın adı Blind Trust: Large Groups and Their Leaders in Times of Crisis and Terror. Yazarı Vamık Volkan. Kitap 2004 yılında Pitchstone Publishing tarafından basılmış. Psikoanaliz profesörü olan Volkan'ın ilgi alanı büyük grupların (large-groups) psikolojisi ve lider ile takipçileri arasındaki ilişki. Virginia Üniversitesi'nden emekli olmuş, şu anda İstanbul'da ders veriyormuş. Bu kitapta büyük grupların kimliğini, siyasi liderlerin bu gruplara yarar ve zararlarını, topluluk üzerindeki kalıcı etkilerini incelemiş.

187. sayfasının ilk cümlesi:
"As an adult, the Shah was preoccupied with flying and heights; he acquired his "wings" (learned to fly) two days before his twenty-seventh birthday."

Ufak tefek bilgi için: 1, 2, 3,

Bir de her gün elimde olan kitabın 187. cümlesini yazayım:

"Cultural misunderstandings will be devastating."

Seçiyorum... Seçiyoruuuum.... Seçtim! - 1. Bölüm

2007-08-25T10:08:00.000-07:00

Bu uzun bir yazı olacağı için ikiye bölüyorum.

Türkiye'de cumhurbaşkanlığı seçimi tartışması ve arkasından gelen erken seçim ülkeyi 17 Ağustos depremi gibi salladı. O tartışmaları güzide gazete ve televizyonlarımızın tarafsız haberleri ve seviyeli yorumcuları sayesinde layıkıyla takip ederken bir taraftan da buradaki başkanlık seçimlerini merakla bekliyoruz.

Burada devlet başkanı 4 yılda bir seçiliyor. Seçim seneye Kasım'da yapılacak. Ama hazırlıkları siz de takip ediyorsunuzdur. Elbette bizim gazeteler bu konuyu yabancı meslektaşlarının gözünden bize haber olarak verdikleri için tek bulabildikleri magazin parçası Hillary'nin çatalı olabildi.

Devlet başkanı 4 yılda bir seçiliyorş Kongre seçimleri ise farklı. İki kamaralı Kongrenin Senato kısmında senatörler 6 yılda bir seçiliyor. Fakat iki yılda bir senatonun 1/3'ü seçime giriyor, bir nevi devr-i daim. Böylece dengeler iki yılda bir değişiklik gösterebiliyor. Senatör sayısı 100 (50 eyaletten 2şer senatör). Temsilciler Meclisi üyeliği (bizim milletvekilliğine paralel olan) için 2 yılda bir seçim yapılıyor.

Bir de yerel seçimler var, yani eyalet çapında olanlar. Federal kongre dışında yerel kongreler var. Her eyaletin kendi senatosu ve temsilciler meclisi var. Sonra belediyeler, 'county' idaresi, şerifler, vs. yani Amerikan seçmeni habire oy veriyor.

Bizde son zamanda "oy vermek vatandaşlık hakkımızdır, ödevimizdir" (ödev olur mu ya, haktır) "bir oyun bile değeri vardır" cümleleri çokça sarfediliyor. Bir yandan da milletvekili sadece oy zamanı geliyor sonra 4 yıl bizi unutuyor diye sikayet ediyoruz. Belki de daha sık kendimizi hatırlatmamız lazım, kimbilir?

Öbür taraftan, bunlar kendisine sıkça hatırlatılan Amerikan seçmeninin oy sandığına gidiş oranı %40'ı aşmıyor.

Vatandaşı oy vermeye yönlendirmek için neler yapılmıyor ki! Hem devlet ve yerel makamlar, hem de partiler hummalı bir faaliyet yürütüyorlar. Kapıda herhangi bir seçim varsa önce istisnasız bütün adreslere broşürlerler kartpostallar gönderiliyor: Takviminize ekleyin, şu gün seçim var diye. Bu dağıtımda vatandaş veya kayıtlı seçmen olduğunuza bakılmıyor sanırım.

Sonra seçimde nelere kimlere oy vereceklerine dair broşürler, kitapçıklar yollanıyor.
Sizler için seçtiğim bu sayfada Seattle Limanı Komisyonuna aday olanlar kendilerini tanıtmışlar. Yine il genel meclisi sorusunu hatırlatacağım ben.

Arkası yarın: Yerel seçimde nasıl sandık görevlisi oldum?

Pow Wow (okunuşu pau vau)

2007-08-06T07:50:00.001-07:00

Pow Wow, yahut powwwow, Kızılderililerin yaptıkları toplantılara verilen genel isimmiş. Beyazlar bu kelimeyi ilk defa kuzey doğudaki Narragansett yerlilerinden duymuşlar; o zamanlarda kelime kam anlmaına gelirmiş. İyileştirici gücü olan kamlar ziyaret edileceği zaman söylenen "Hadi pow wow'a gidelim" sözü, beyazların ağzında "hadi pow wow yapalım"a dönüşmüş, sonra da bütün Kızılderili kabilelerinin kullandığı ortak bir kelime haline gelmiş. Pow wow da dans ve müzik dolu bir kutlamaya dönüşmüş.

Arkadaşımla İskoç festivalinden dönerken yolda Pow Wow yazılı bir tabela görünce direksiyonu sağa kırdık ve karşımıza Muckleshoot kabilesinin pow wow'u çıktı.

Biz vardığımızda dans yarışmaları başlamıştı. Epey uzun kalmamıza rağmen kapanış törenine kadar bekleyemedik.

Geniş bir çayırlık alanda büyük bir elips oluşturulmuş, herkes tentelerin altında oturup ortada dans edenleri seyrediyordu. Sadece davul ve vokalle yapılan müzik eşliğinde çocuklar ortada hünerlerini gösterdiler. Bir sunucu hangi dansın yapılacağını, kimlerin yarışacağını anons ediyordu. İyi bir organizasyondu ve genelde bu tip faaliyetlerde hissetiğimiz yapaylık yoktu.

Demek ki neymiş, sokakta üstlerinde soluk bir tişört bir kotla gezen her kısa boylu, kara kuru insanı, güney Amerikalı göçmen zannetmemek lazımmış.

Her yaştan insan olduğu gibi, seyircilerin çoğu danslara katılıyor.

Bu da saz heyeti. Ortadaki davulda ritm tutarak aralarından bir şarkıcının önderliğinde şarkıları söylediler.

Tabii her yerde olduğu gibi burada da arka tarafta yiyecek satanlarla hediyelik eşyacılar vardı. İşporta şeyler mesela Çin malı dreamcatcherlar, plastik çerçeve içinde renkli baskı Kızılderili kadını figürleri falan satılıyordu.

Ne yazık ki ,Muckleshoot kabilesinin müziği ve danslarıyla ilgili hiç bilgim yok. Ama bundan sonra pow wowların abonesiyiz.

"etek giysin"

2007-07-30T15:57:00.000-07:00

Etek giymeye bir Sean Connery'de bir de Kadir İnanır'da eyvallah deniyor herhalde.

festivalim, festivalsin, festival serisinin üçüncüsü.

Seattle İskoç Dağlık Bölgesi Oyunları Derneği (Scottish Highland Games Association) 6. geleneksel İskoç oyunları ve klan toplantısını yapar da gidilmez mi?

Derneği 50 yıl önce bir avuç İskoç kurmuş. Faaliyet büyük ve katılanlar çok. İskoç deyince insanın aklına kızıl saç geliyor, maamafih burası Amerika, onun için zenci görmeye şaşmamak lazım. Tabii hemen söyleyeyim derneğe üye olmak için İskoç olmak şartı aranmıyor.

Bu ikisi gülle atmak için sıralarını bekliyorlardi. Ben oradayken kadın ve erkeklerde gülle ve kütük atma yarışmaları yapılıyordu.

Gülleci abla ve fotoğrafın üst kısmında kırmızı gülle.

Kütüğü bu şekile kaldırıp fırlatıyorlar.

Arada huuu! haaa! diye heyecanlanmalarından anladığım kadarıyla seyirciler bu oyunları sıkı takip ediyorlar.

Bu oyunlara (ki 'heavies' deniyormuş) katılabilmek için kilt giymek şart. Yarışma büyük ciddiyetle yapıldı, hakemler, sunucu herkes değişik tartandan kiltler giymişlerdi. Fakat gülleler falan fırlatılınca havalanan eteklerin altından şortlar görünüyor.

Hakem

Sunucu

Oyunlar dışındaki büyük alanda da her klan kendi cadırını kurmuştu. Soranlara bilgi veriyorlar, bazıları aynı zamanda satış da yapıyordu. Kelt dilinde hiçbir şey görmediğimi de söyleyeyim. Belki konser kısmında keltçe şarkılar vardı ama oraları kaçırdık.

hediyeliklere iki örnek:

Bir de bandolar vardı elbette. En az 10 tane farklı klana ait gayda ve trampetlerden oluşan bando saydım.

Gittin gördün, aklında ne kaldı diye sorarsanız, birisi bu abi ki insan aklından etek giyse kaç yazar, Highlander de adam mı, diye düşünüyor;

öbürü de budur.

Hadi kızım Destegül!

2007-07-26T13:53:00.000-07:00

Düşündüm düşündüm hatırlayamadım. Önce TRT'de sonra başka kanallarda at yarışını anlatan bir adam vardı. Sesi sigaradan boğulmuş gibi çıkardı. Çıkıştan itibaren gititikçe artarak finişte son raddeye varan heyecanı yüzünden yarışın sonuna doğru kesilir, nefesi duracak gibi olur ama yine de "Uçansultan koşuyor, KandemirBey yetişti, arkadan Destegül yetişti. Destegül... Destegül... Destegül... (8 kere falan söylerdi bunu) Destegül kazandı, KandemirBey ikinci, Uçansultan üçüncü," diye bitirirdi yarışı. Her yarışta bir kalp krizi beklerdik.

Geçen at yarışı seyretmeye gittim de oradan aklıma geldi. Benim ilgim ve bilgim televizyonda zap yaparken 3 saliseliğine koşuyu görmekten ibaret olduğu için ilginç bir öğleden sonra geçirdim.

Yarış kısmı bildiğiniz yarış.

Detaylara geçersek, giriş bedava. Zemin kata, yani açık alana elinizi kolunuzu sallayarak giriyorsunuz. Binanın üst katındaki balkonda veya camekânlı iç kısımda tavana monte edilmiş 20 televizyondan seyretmek isterseniz cüzi bir para veriyorsunuz. Cızır cızır hoparlörden maçı anlatan bir arkadaş var, ne dediği pek anlaşılmıyor. Her cins insan var. Asyalılar çoğunlukta. Zaten kumarhanelerde de oynayanların yarıdan fazla Asyalı oluyor. Çok meraklılar, yüksek oynuyorlar, iyi müşteriler.

Kadın-erkek dağılımı yarı yarıya. Karı koca gelenler, bebekleriyle gelenler, sınıf arkadaşlarıyla gelenler var. Normal kalabalık. Halk.

Favori içecek bira, yiyecek ise kızarmış ne varsa. Daha çok mısır ununa bulanıp kızartılmıs sosis yani corn dog ve cips yiyenler gördüm. Bu ablanın elinde birayla corn dog var.

Güvenlik görevlisi.
Ayakta seyreden az kişi vardı. Heyecanlanıp bağıranlar da oluyordu. En çok duyduğum "Go number bilmemkaç!".
Yarış aralarında elektronik panoya reklamların dışında o gün gelenlerin doğum gününü kutlayan veya "Ali Ayşe'yi seviyor" türünden yazılar yazdırılabiyor.

Buyrun Memur Bey

2007-07-23T12:33:00.000-07:00

Kenarda kalmış. Okul çıkışında muhtemelen ortaokul çağında, uzun boylu, zenci bir öğrenciyi bir sebepten tutan polisler (çocuk arabanın arkasında bankta oturuyor) kenarda oğlanın sırt çantası ellerinde ne yapacaklarına karar vermeye çalışıyor. Arkadaşları da çocuğu bekliyor.

Yaklaşık 15 dakika boyunca polisler kendi aralarında konuşup çocuğun yanına gelip sorular sordular. Sonra tekrar fısıldaşmaya devam ettiler. En sonunda çantasını verip bıraktılar.

Polis sizi bir sebepten durdurunca ne oluyor? Bir kere çok açık cümlelerle soru soruyorlar, gerekliyse belge istiyorlar ve hemen kekelemeden cevap vermeni bekliyorlar. Tavırları şüphelendikleri şeye göre sert veya az sert oluyor. Cevabı vermeden önce "N'oldu memur bey, n'aptım?" falan derseniz kaşlarını çatıp sorularını tekrarlayıp cevabı bekliyorlar. Asla yanınızda iken aralarında konuşmuyorlar, hareketleri de gayet yavaş oluyor. Hiçbir şeyi karambole getirmiyorlar. 1-2 kere sarhoş, yankesici yakaladıklarını gördüm. Tutuklayıp arabaya koyduktan sonra da oyalanıp, işlemlerini ağır ağır halledip gittiler.

4 İşçi, 2 Araç, 1 Elektrik Direği

2007-07-21T11:36:00.000-07:00

Geçenlerde eskimiş elektrik direğini değiştiren bir ekibe rastgeldim. Seyrettiğimiz filmlerde pusuya yatan polisler hep kanalizasyon, asfalt, elektrik işlerini hep yaptığından, normal belediye işçisi görünce kaydetmek elzem oldu.

festivalim, festivalsin, festival - II

2007-07-19T12:53:00.000-07:00

Baştan yazayım, çok fotoğraf var.

Fremont'un nasıl bir yer olduğundan daha önce bahsetmiştim. İşte burayı daha iyi anlatan"Fremont Solstice Parade" yani Fremont Gündönümü Geçit Töreni. Her yıl 21 Haziran'a en yakın Cumartesi günü yapılıyor. Bu faaliyetin dikkati çeken en önemli kısmı da çıplak bisikletliler. Evet, evet. Tekrarlamayayım şimdi.

Bu bisikletliler olayın sadece bir parçası. Başka pek çok grup geçide katılıyor. Hepsi farklı mesajlar veriyorlar, bu yıl çevre koruma en popüler konuydu. İkincisi de -her nedense- Mısır.

Bu teyzeler memelere özgürlük diye bir şarkı söylüyorlardı.

Marihuana serbest bırakılsın diyenlerden.
Sisters of Perpetual Indulgence

Siyasi mesajı olanlar beklemediğiniz anda mesajlarını veriveriyorlar.

Geçit töreni bittiğinde herkes yolun sonundaki Gasworks parkında toplanıp mini konserler eşliğinde çimlere yayıldı. Bu park yüzyılın ilk yarısında endüstriyel alanmış. 1960'tan itibaren ortadaki koca binayı boyayıp çocuklar için oyun alanı haline getirmişler; etrafını yeşillendirip park yapmışlar. Ankara - Maltepe'deki EGO Havagazı Fabrikası aklıma geldi. Kent simgesi, cumhuriyet anıtı vs. geyikleri bilemem de, burada böyle bir örnek görünce insan üzülüyor. Şimdi de Maltepe pazarı esnafına tahsis edilmiş. Önüm arkam sağım solum tükkân.

Törene dönelim. Sopanın ucundaki resimde görülen Mevlana. Burada kısaca Rumi diyorlar. Sopayı tutan adam kendi etrafında dönerek yürüyordu.

Yolun iki tarafına dizilmiş halk (Amerika'da da halk var, ama kelime bizde empoze edildiği gibi düzensizlikle, cahillikle ve seviyesizlikle eşleştirilmiyor) yerlerini önceden alıp 1 saat beklediler. Geçit bizim olduğumuz tarafa yaklaştığı zaman gördüğünüz görevli bisikletliler asayişin berkemal olup olmadığını kontrol için şöyle bir dolandılar, bazı yerlerde yolu daraltmış olanları uyardılar. Ne yol kenarına parmaklık koymak, ne de 5 dakikada bir "geri gidin, yolu açın kardeşim" demek gerekti.
Her faaliyette olduğu gibi bunda da aile ve çocuklar hatta köpekler de olayın bir parçası.

festivalim, festivalsin, festival - I

2007-07-17T11:12:00.000-07:00

Burada da bizdeki gibi yaz gelince açık hava organizasyonları ve düğünler artıyor. Hatta Haziran ayı düğün ayı denebilir. Henüz bir düğüne davet edilmedik, önümüzdeki maçlara bakıyoruz.

Düğün yok ama yaz mevsimi kıpkısa olunca kuzeybatı bölgesi birden festivaller cennetine dönüyor. Bir tanesi Nortwest Folklife Festival. 'Folklife' kelimesini nasıl çevirebileceğime baktım. Folklor tam karşılığı değil, ama anlamı yakın. Bilen biri yorum kısmına yazarsa sevinirim. Kuzeybatı bölgesinde yaşayan her türlü topluluğun müzik, el işleri, yemek ve danslarını tanıtabildiği bir faaliyet.

Festival Seattle Center'daydı. Standlar ve sahneler bağlantıya tıklayınca çıkan krokide gördüğünüz büyük fıskiyenin etrafındaki alanda yoğunlaşmıştı. O fıskiye de şudur:

Mayolu çocuklar sadece festivale özgü değil. Hava sıcak olduğunda burası hep böyle.

Yurtdışına yarışmalara gönderdiğimiz ekipler, nasıl renkli kıyafetleriyle ilgi cekiyorsa, bu festivalde de seyirciler benim için öyle ilgi çekiciydi. Anladığım kadarıyla hippiler orta yaşı geçip çoluk çocuğa karışınca buraya taşınmışlar. Hepsi bu festivali bekliyormus meğer. Gösteri yapanlardan daha renkli, daha cafcaflı, çok daha ilgi çekici kıyafetler giymişlerdi. Saçlar pembe, mor, sarı renklerde, ya da rasta; işlemeli bluzlar, uzun batik etekler, cins gözlükler, şapkalar ve yer yer marihuana kokuları arasında gezdim. Amerikan şartlarında az karşılaştığımız bir görüntüdür dip dibe dirsek dirseğe insanlar.

Işıklı İlân Panosu

2007-02-06T11:00:00.000-08:00

Burada kiliseye devamın ne ölçüde olduğu konusunda hâlâ kesin bir fikre varamadım. Bildiğiniz gibi, kiliseler üyelik sistemiyle çalışıyorlar. Bir yere taşındığınızda, gidip oradaki uygun bir kiliseye üye oluyorsunuz ve düzenli aidat ödüyorsunuz. Yanlış bilmiyorsam bu ödeme vergiden muaf tutuluyor. Buraya geldiğimden beri tanıştığım insanların yaklaşık %80'ı kiliseye hiç gitmiyor. Çok az bir oranda sadece yortularda gidenler var. Her Pazar giden sadece 1 aile tanıdım. Amerikan Başkanı George Bush da kiliseye gitmeyenlerden mesela. Devamsızlık bayağı bir problem olarak görülüyor ve papazlar katılımı arttırmak için değişik yollara başvuruyorlar. Daha önce bir örnek vermiştim. Güzellik yarışması düzenleyeni bile var.

Oturduğum yerin hemen yakınındaki kilisenin papazıyla tanışmak istiyorum galiba. Çünkü yol kenarındaki panosu karikatür tadında. Ardarda 11 gün yağmur yağdığı zaman bu amca bir adet Nuh'un gemisi arıyordu.

Hiçbir şey bulamazsa da şöyle şeyler yazabiliyor:

Tercümesi: Tanrı aradı, iyi haberleri varmış!

Pano burnumuzun dibinde. Mecburen takipteyiz.

Deri ceket yakasında broş

2007-02-05T10:25:00.000-08:00

Durakta otobüs bekleyen bu grup orta yaşın üstündeki (emekli?) Amerikalı kadınların kıyafetlerine örnek olabilir.Mavi siyah kombinasyonu, kumaş pantolon ve bağcıklı ayakkabı. Bir de kafamız üşümemeli.

Sağdaki teyzenin elindeki naylon poşetin rengine dikkat eden olabilir. Safeway ve Fred Meyer gibi büyük süpermarket zincirlerinin naylon poşetleri bu renk oluyor.

Vatandaşlık Bilgisi

2007-01-24T15:40:00.000-08:00

Vatandaşlık Bilgisi orta okulun unutulmaz bir dersi değil miydi? Hele de dönem ödevi. Öyle bir konu verilir ki, açarsın evdeki ansiklopedileri, aaa aynı konu başlığı ansiklopedide de var! (Belki bizim hocalar soru bulmakta pek yaratıcı değildi, bilemiyorum) Sonra hesap edilir; "2,5 ansiklopedi paragrafı benim elyazısıyla eşittir 2 çeyrek sayfa... Kapak, kaynaklar sayfası tamamdır halletik." Cümlelerin hepsi -mektedir -maktadır diye biter ama kimin umurunda? 13-14 yaşında vergi de, vatandaşlık bilincimizin diğer önemli göstergesi seçim sandığı da çoook uzaktaydı.

Geçen hafta gazetenin arka sayfasına bakınca işte o vatandaşlık bilgisi dersi aklıma geldi. Bu gazeteyi kaynak olarak alsam acaba ödevden kaç alırdım?
Gazete bir eğitim programı çerçevesinde öğrenciler için yerel ve federal hükümeti anlatan bir seri hazırlamış. Bu haftaki bölümde daha önce şöyle bir değindiğim idari bölünme üzerinden bu yerel idare yapısının işleyişi anlatılıyor. Gazetenin arşivinden bu sayfayı bulamadığım için anladığım kadarıyla kısaca açıklayayım.Yerel hükümetin kurumlarını işleyiş açısından bir evliliğe benzetmişler. "Aşk yaşamak gibi değildir, sorumluluk gerektirir," diye yazıyor. Her dikkatli Türk genci gibi ben de "ama ortada 3 yüzük var," demedim mi? Dedim. Neyse.

Üç katlı pastanın en altı şehir idaresinin verdiği hizmetleri, ortası county'nin, üst kat da eyalet birimlerinin hizmetlerini simgeliyor. Dikkatinizi en üstteki şekerleme çifte çekiyorum, bunlar seçmen oluyor. Yani bütün pastayı yiyecek olanlar.

Bizde bu eğitim "töyle bakalım alidan, belediye encümeni ne iş yapar?" sorusuyla oluyor galiba. Bulunduğunuz ilin genel meclisine seçilmiş bir kişinin adını söyleyebilecek var mı? O değil de, bir de köy ihtiyar heyeti vardı heey hey!

Kyoto, sen bizim herşeyimizsin!

2007-01-10T23:04:00.000-08:00

Kar yağdı. Buraya yılda bir kez bizde normal sayılacak kadar bir kar yağarmış.

Türkiye'de ılıkça bir kış geçirildiğini duydum; kuruyan baraj haberlerini okudum; Ankara'da kar, yağmur yağmadığını, 60 günlük su kapasitesi olduğunu öğrendim. Nedense içimden bu cümle geçti hem de melodisiyle: Kyotooo, sen bizim HERşeyimizsin!

Kar yağdı. Ben de bu çok önemli olayı belgeledim. Yarın okullar kesin tatil! Baktım, arabalar zincir takmış. Zaten bu tarafın şoförleri pek acemi. Geçen sefer de 7-8 mm bir kar yağmıştı, 2 saat sonra eriyene kadar kaza üstüne kaza oldu. Doğu kıyısındakiler kara alışıklar ama bu tarafta dağlara çok yağıyor da kıyı kısımlarda pek kar yok.

Televizyonlar şimdiden kapalı okulların listesini yayınlamaya başladılar. Devlet kurumlarından tatil olan var mı henüz bilmiyorum. Özel şirketler böyle günlerde elemanlarını evden çalışmaya teşvik ediyorlar. Buna da telecommuting deniyor. Trafikte harcanan saatleri, muhtemel bir kaza sonrası sağlık harcamalarını (arkadan hafif bir çarpma halinde doktor zedelenen boyun kaslarını aylarca tedavi edebilir, sigorta da bunu kuzu kuzu öder) ve tedaviye gidilmesi yüzünden kaybedilecek zamanı hesaplayıp o gün evden çıkmamanın daha iyi olacağını görmüşler.

Özel şirkette çalışanlar kafalarına göre işe gitmemezlik yapmıyorlar elbette. Genelde bu gibi durumlarda şirketin santraline bir telesekreter mesajı kaydediliyor. Sistemden sisteme farklılık gösterir, genelde girilen bir şifre ile çalışanlara özel mesaj devreye girer. Bazi şirketler elemanların evlerine otomatik kayıt gönderir. Yani akşam bir saatte telefonunuz çalar, "alo" dersiniz; patronun ya da amirin sesini duyarsınız: "Yarın tatil."

Sokağın köşesindeki kardan adamın fotoğrafını çektim, 20 metre öteye öbür köşeye kadar yürüdüm, geldim baktım ki 3-5 velet sayesinde kardan adam artık kardan adam cennetinde.

Neyse biz bu akşamı dünyanın en güzel cümlesiyle kapatalım: "Anne yarın kesin okullar tatil!"

Amerika'da elektrik kesilir.

2006-12-19T10:02:00.000-08:00

3 gün elektriksiz kaldık. Elektrikler kesildi. 3 gün gelmedi. Bunları kısa cümleler halinde yazıyorum ki, akılda kalsın. Hatta genelleyebiliriz: Amerika'da elektrik kesilir. :) Amerika'da 3 gün elektriksiz kalınabilir.

Bunca yıldır sanırım 1 kere, o da 15 dakikalığına, elektrik kesildiğine şahit oldum. O zaman da önceden ilan etmişlerdi. Haa, bir kere de 1 saniye için gidip gelmişti.

Üstteki manasız fotoğraf ilk geceden. Normalde sokak lambalarından, Christmas süsleriyle bezeli evlerden yayılan işiklar yerine iki tane mumun titrek alevi sokağı "aydınlatıyor".

Perşembe ve Cuma günü Kuzey batı bölgesinde yaşanan bir fırtına sonunda Washinton eyaletinin batı tarafının elektriği gitti. İlk anda 700 bin abone elektiksiz kaldı, şu anda sanırım bu sayı 125 bine indi. Bazı evlere Perşembe gününe kadar elektrik verilemeyecek.

Özelleştirilmiş elektrik hizmeti bir büyük, birkaç tane de -tekel olmadığını ispat için mevcut- mini şirket tarafından veriliyor. Bu şirketler herhalde hava durumunu takip edip hazırlık yapmamışlar. Hoş yapsalar bile çare yok. Yeni kurulmuş bölgeler haricinde kablolar bizdeki gibi yer üstünde. Çıkan sert rüzgârlar ağaçları devirip direkleri kırdı. Tamir ekipleri önce ana hatları tamir etti, şimdi de direklere bakıp, oralardan da evlere giden hatları tek tek yeniliyorlar. Yani tamirat epey zor ve uzun uğraş gerektiriyor.

Günlük hayatı etkileyen şeyleri yazayım:
1. Aydınlanma yok.
2. Isınma yok. Burada kataliktik soba diye birşeyin var olmadığını belirteyim. Doğal gazlı evlerin çoğunda ısı dağıtımı sıcak hava üfleyen ve tabii elektrikle çalışan bir sistemle yapılıyor.
3. Çoğu evde olduğu gibi ocak elektrikle çalıştığı için yemek, çay yok.
4. Haber yok. Radyoların çoğu (bir ara bizde de tartışılan) "müzik istasyonu" cinsinden olduğu için haberler 1,5 dakika falan sürüyor.
5. Sokak lambalarının bazıları çalışmadığı için belli yerlerde trafik içler acısı durumda.
6. Amerikan halkı felaket alışverişi diye bir sendromdan muzdarip. Dolayısıyla pil, portatif ocak, mini propan tüp raflarının tozu atılmış. Sanırım zor anlarda yapılan ilk iş alışveriş. Kar yağdığında da hemen su ve yiyecek takviyesi yapıyorlar.
7. Evlere elektriğin gelmeyeceği anlaşıldıktan sonra etraftaki bütün oteller dolmuş.
8. Normal günde 4 masanın dolu olduğu fast food lokantalarında boş masa yok.
9. Pompaları çalışan benzin istasyonlarında sıra var.

Duyunca şaşırmadığım bir haberi de ekleyeyim buraya:
"Evinde ısınmak için mangal kömürü yakan, jeneratör çalıştıran 100 kişi karbonmonoksitten zehirlendi"

Elektrik dün geldi. Nimetmiş, haberimiz yokmuş.

Yedek Parça

2006-12-06T09:57:00.000-08:00

Daha önce Apple dükkânlarından bahsetmiştim. Burası da Legoland. Eh benim zamanımdan beri legolar -haliyle- çağ atlamış. Bu dükkânın bir duvarı parçalara ayrılmıştı. Çatık kaşlı minik lego adamların başrolde olduğu setlerin doldurduğu diğer duvarlar pek ilgimi çekmedi. Bir ekskavatörle idare ettik.

Diyeceğim o ki, vaktiyle koltuk altına kaçan, oradan da görünmez deliklere düşen eksik legolar için mızıldanan tek çocuk ben miydim? Halbuki çözüm 25 yıl 9990 km ötedeymiş, daldır elini şu duvardaki deliklere avuç avuç topla.

Kabak

2006-10-24T18:13:00.000-07:00

Koyu yeşili var, alacalısı, sarısı var. Turuncusuna hastayım ben. Kabak deyip geçmemek lazım pek çok çeşidi var. Ama blogumuz yemek blogu değil ki zeytinyağlısı, musakkası, tatlısı, çiçeğinin dolmasından bahsedelim. Kabağın Amerikan sosyal hayatındaki yerine ve önemine değineceğiz. İşin eğlencesine bakacağız yine.

Amerika'ya sonbahar geldi. Bazı yerlerde sonbahar Ankara'daki kadar güzel. Bazı yerlerde daha da güzel. Ekim sonu cadılar bayramı. Daha önce bu günle ilgili birşeyler yazmıştım, o gün gelsin, -haftaya- gene yazmayı umuyorum.

Ekim demek balkabağı demek burada. Marketler ay başından beri kapıların önüne konulacak koskoca kabakları satıyorlar. Ayrıca değişik süs kabakları da satılıyor. Cadılar bayramı geçer geçmez kabaklar birden yok oluyorlar, hayret edersiniz.

Cadılar bayramı kostüm bayramı. Aslında korkuya dayalı olmasına rağmen herşey gibi bu da eğlenceli bir aile faaliyetine dönüştürülüyor. Geçen hafta sonu bu civardaki tarla sahiplerinden (çiftlik sahibi mi demeliydim?) birisinin düzenlediği faaliyetin fotoğraflarıyla kabaklanalım.

Elimizde ne var? Balkabağı. Başka? Mısır. Ne yapılabilir? Mısır tarlası büyük bir labirente dönüştürülür. İçine bez maymun, plastik orangutan, hatta timsah konur ki, tarla jungle olsun.

Mısır tarlasında acil çıkış...

Neyse efendim, gelenlerin eline Mowgli resimli (junngle ya!) kart verilir. Labirentteki 6 posta kutusundaki bulup 6 harfi karta basmaları istenir. İşte bir kutunun önünde dizilmiş halk.
Bütün harfleri karta basanların ödülü de bir lolipop.
Bu arada labirent bileti 6 dolardı.

Büyük labirentten skılacak çocuklar için mini labirent hazırlamışlardı ama pek ilgi çekmiyordu galiba.

Ne kaldı? Haa, evet. Küçük kabaklar toplanır. 3 tanesi 1 dolara sıra olan insanlara satılır. Bu kişiler hazırlanmış büyük sapanlarla bu kabakları hedefe atarlar. Hedefi tutturana ne mi verilir? Kocaman bir kabak tabii.

İtiraf edeyim ki sapan kısmı harikaydı. Çok uzun zaman olmuş sapan kullanmayalı.

Kabak tadı vermeden bitirelim. Cadılar Bayramı için oyulmuş kabaklar ve süslenmiş evler de sonraya kalsın.

Sarı Kurdelem Sarı

2006-09-15T15:29:00.000-07:00

Bu arabanın sahibi ya meraklı (wonderer), ya da avare (wanderer).

Plakanın sağındaki balık içinde Darwinden bahsedeyim biraz.

Bildiğiniz gibi balık sembolü hristiyanlıkta epey kullanılan bir sembol. Amerika'da da arabalarda çok gördüğüm bir çıkartması (bumper sticker) var. Bu yüzden bir Filistinli'nin iddiasına göre Tanrı'nın kendisini görevlendirdiğini söyleyen Bush'un balık sembolü içinde adının yazılı olması ve her türlü sosyal içerikli mesajın çıkartmasını arabasına yapıştıran Amerikalılardan Bush'u tutanların da bunu arabalarının arkasına yapıştırıvermeleri normal sayılabilir.

Eh bu arkadaş Darwin'li balık çıkartmasıyla Amerikan toplumunun bu karakteristik özelliğine sadık kalıp kendi sosyal içerikli mesajını da vermiş.

Bizde arabanın arkasına birşey yapıştırmak kamyoncu ve taksicilere özgü ama yine de Sezar'ın hakkı Sezar'a. "Radyomu istiyorum" diyerek araba antenine siyah kurdele bağlayan bir başbakanımız vardı. (Evet, başbakan, hem de kadındı. Şimdi ne garip geliyor)

Kurdeleden bahsetmemin sebebi, uzunca zamandır Amerikan arabalarını işgâl etmiş olan çıkartmalara sözü bağlamak içindi. Bilumum renkte kurdele arabaları "süslüyor" burada. Irak savaşıyla beraber önce sarı kurdeleler ortaya çıktı: "Askerlerimizi Destekleyin (Support our troops)". Bu kurdele şeklindeki çıkartmaların "Tie a Yellow Ribbon" şarkısından esinlenerek yaratıldığı söyleniyor. Savaş iyice politize olunca kurdeleye bir de bayrak eklendi. Bir ara her üç arabanın ikisinde bu çıkartmayı görür olmuştum. Üçüncü arabada da "Support Our Troops, Bring Them Home Now" (Askerlerimizi Destekleyin, Onları Hemen Ev(lerin)e Gönderin" çıkartması yapıştırılmış oluyordu.

Bu sembolün etkisini keşfedenler rengi pembeye çevirerek onu faideli işler için kullanmayı akıl ettiler. Pembe renk, m..e.m..e ("bi kısım" internet kullanıcılarından kaçmak için neler yapıyoruz!) kanserinin direk kadınla ilişkilendirilmesi yüzünden seçilmiş olmalı. Konu kadınla sınırlanınca olunca, tüketicilerin de kadın olacağı varsayılarak ürün çeşitliliği had safhaya çıkarılmış.

Kurdeleden sonra bir de "Car Talk"tan bahsedeyim. Temel ihtiyaçlarını saymaya soda (kola ve diğer renkli gazlı içeceklere soda diyorlar) ve araba ile başlayan Amerikalılar için NPR (National Public Radio) 'da bir program yayınlanıyor. NPR'a yanlış bir benzetmeyle buranın TRT'si diyebiliriz. NPR bünyesinde hazırlanıp yerel kanallarda farklı zamanlarda yayınlanan bu programda iki kardeş arabalar hakkında telesekretere kaydedilmiş her türlü soruya cevap veriyorlar. Gayet ciddi ve geniş bilgi gerektiren sorular olduğu gibi "vitesteki "R" ne demek?" diyenler de olabiliyor. Bu kardeşler her soruya usturuplu cevap verebildikleri için olsa gerek 20 yıldır yayındalar. Üstteki fotoğrafta plâkanın çerçevesinde "Sana gülmüyorum, NPR'da Car Talk'u dinliyorum" yazıyor.

Çakkıdı

2006-09-15T12:37:00.000-07:00

Hayırdır dedik, sonra anladık: Aküsü biten minyon Çinli kadın şoförün yardımına dazlak kafalı bir motorsikletli gelmiş. İki arada bir derede kadının telefon numarasını aldı mı bilmem.

$, 'n, sol anahtarı...

2006-09-06T14:48:00.000-07:00

Geçen sene seyrettim. Bob Dylan buranın 32. Gün'ü sayılabilecek 60 Minutes'te (benzerlik sadece programın imajında değil; 60 Minutes'te de sahte evrak kullanmayı işinin bir parçası yapan birisi vardı) yayınlanan bir mülâkatında "ben sadece şarkı yazdım, ama millet neye ihtiyacı varsa bana onu yakıştırdı" dedi. Woodstock da böyle birşey sanırım. Orijinali, yani 69'da düzenleneni, bir mit haline gelmiş. Verdikleri röportajlara bakarsanız her müzisyen o ruhu özlüyor. Sahnede çalarken kendilerini dinleyen kalabalığa bakıp iç geçiriyorlar mıdır?

Ehem...

Hiç katılamadığım 'n li faaliyetlerden birisi olan Rock'nCoke geçip gitmiş; biz de buradan benzer bir konseri koyalım sayfaya. Kendi aramızda Red Hot Chili Peppers konseri dedik, ama aslında bir radyo istasyonunun her yıl düzenlediği bir faaliyet. Bu sene White River Amphitheatre'daydı. RHCP kadar Snow Patrol'u da dinlemek istiyorduk ama Londra'daki terör paniği yüzünden uçakları kalkmayınca, diğer grupları da es geçip geç gittik.

Rock müziğin aykırı ruhunun bu konserde esamesi okunmadı.

RHCP konsere başlamadan evvel sanırım 6 grup çıkmış, Wolfmother sonuncusuydu. Bir ara solist düzeni, kapitalizmi, seyircileri ve başka şeyleri eleştiren bir grup küfürü savurdu. Seyirciler pek dinlemiyordu sanırım, normal normal alkışladılar.

Şarkılarını söylerken arkada kanvas üzerine yapılmış resimler birbirinin üstüne açıldı. Günışığı müziğin büyüsünü azaltıyorsa, bu grup akıllılık yapmış demek. Bu büyük resimler dinleyicileri değişik bir havaya soktu.

RHCP sahneye çıktığında -tabii ki- hava kararmıştı. Sahnenin hemen önü "pit" tıka basa doluydu. Dolayısıyla konser boyunca içkiyi fazla kaçıran, fenalaşan ya da tuvalete gitmek isteyen(?) pek çok kişi değişik bir yolla dışarı çıktı. Televizyonda hiç yakından vermiyorlar ama koltuklar çok rahat ve iki sıra arasında dans edecek, zıplayacak epey bir mesafe var.
Arada olimpiyat hakemlerinin masası gibi duran boydan boya uzanan tahta yer, çoook daha fazla para verip locadan seyretmek isteyenlerin. Hem maddi hem de manevi olarak cıs! orası. Merak edenler için diğer 3 oturma grubu (100 kodlu yerler, 200 kodlu yerler ve çimenler) arasında bilet fiyatı 10 dolar farkediyordu.

O boşluklar sonra böyle doluyor...

İçeriye takılabilir lensli fotoğraf makinesi sokmak yasak olduğundan gerekli anlarda bzzzt diye zoom lensini çıkaran mini makineyle idare ettim. Silah, kesici alet, vs. gibi yasak olan şeyler arasında pet su şişesi kapağı da vardı. Nitekim o gün hava sıcaklığı Türkiye'deki "allam bitsin bu sıcaklar!" derecesinde olduğu için yanıma aldığım su şişesi içindeki suyla beraber kapıdan geçebilirken, kapağı çöp tenekesini boyladı.

John Frusciante'yi kararmış havanın değil, çaldıklarının etkisiyle hipnotize olduğumuzdan nefes almadan dinledik. Esaslı müzisyen. Herhalde her konserde yapıyor ki bu konserde bir ara sahnede tek başına kaldı ve Bee Gees'den "How Deep Is Your Love"ı çalıp söyledi. Etrafımdakiler "pöffff, bu da ne yaaa" anlamına gelen birşeyler dediler. Duydum.

Konser alanının etrafı hamburger, bira, kola satanlar ve çeşitli promosyon ürünleri veren radyo istasyonlarının masalarıyla doluydu. Çocuklar ve gençler ortalıkta piyasa yapıp salınırken ya da tıkınıyorken, onlara göz kulak olmaya gelmiş "cool" orta yaşlılar sıkıntıdan ne yapacaklarını bilmez şekilde dönüp duruyorlardı. Bir kavga da gördük. Kimse ayırmadı, oğlanlar iki yuvarlanıp kendi kendilerine ayrıldılar. 30 saniye sonra polis geldiğinde çoktan ters yönlere yürümeye başlamışlardı. Hevesle bekledim ama etraflarında daire olanlardan kimse "Vur! Vur!" diye bağırmadı. Böylece filmlerde gördüğümüz 'okuldaki kavgada yumruklaşanları gaza getiren ve kahkaha atan gençlik' geyiği de güme gitmiş oldu. Bu yemek ve salınma alanı o kadar sıradan ve sıkıcı bir yerdi ki, fotoğrafını çekmeye üşendim.

Eh, bu da böyle bir konserdi. Seyirciler sırf konsere gelmiş olmak için gelmişler gibi bir his uyandı bende... Tam yanımdaki liseli (hem de 'liselim...' tadında bir liseli) kız hariç. O bütün şarkılara kendiden geçerek eşlik etti, yetmiş bin tane fotoğraf/video çekti . Çok ama çok mutluydu.

Kanarya, Kartal, Aslan Derken...

2006-09-05T12:44:00.000-07:00

Denden koyuyorum.

Mudonna pembe, dişi bir domuzdur ve Minessota'nın başkenti St. Paul'deki St. Paul Saints beyzbol takımının masko t udur.

Çling çlong

2006-09-02T12:19:00.000-07:00

Salvation Army'nin adını ilk defa, arabası dökülen bir arkadaşımın "bozulursa tamir ettirmeyeceğim, Salvation Army'ye söyleyeceğim çeksinler," demesiyle duymuştum. Kim nereden kurtuluyor, merak edenler Wikipedia'nın sayfalarından (maalesef İngilizce) bir fikir edinebilirler.

Yılbaşı tatili döneminde şehir merkezindeki ana caddelerden birinde Salvation Army balonları altında başlarında Santa şapkaları elindeki zilleri çalıp bağış toplayan bir grup gördüm. Genelde Santa'lar tek başlarına dururlar, toplu halde çıngırdak sallayanları ilk defa gördüğüm için fotoğrafını çekeyim dedim.

Grup epey ilgi toplamış derken arada bir de kamuflaj ve bere görünce lensi odakladım.
Epey sonra farkettim ki, askerle ellerinde zil fotoğraf çektiren Seattle'ın belediye başkanı Greg Nickels. Geçerken bir merhaba dedi, gitti.

30 Ağustos Zafer Bayramı tüm yurtta coşkuyla kutlandı

2006-08-30T14:26:00.000-07:00

... ya temsilciliklerde?

Bugün e-posta hesabıma Zafer Bayramımı tebrik eden mesajlar geldi. Hepsi yurtdışında yaşayan Türklerden. Samimi, heyecanlı ve orijinaldiler. Hürriyet'te gördüğüm manşet ise şaşırttı.

30 Ağustos Zafer Bayramı burada pek hatırlanmıyor. Halbuki 1789'u olanlar 14 Temmuz Bastille Günü'nü hatırlamış bakın.

Bana gelince, ben bayramı kutluyorum. New York'ta yapılan geçmiş Türk Günü yürüyüşlerinden birinden kalan bu ufaklıkların fotoğrafıyla.

Çekçek

2006-08-25T15:40:00.000-07:00

Bu da bir (aynı) arkadaştan:

Bu sürücümüz diyor ki, ben seni çekmekle uğraşamam...
You (sen), tow (beni) , me (çek).*

* esinti kaynağı: G.O.R.A.

Yolların Kralı

2006-08-25T13:40:00.000-07:00

Eski arabaları olanlar Tacoma'da bir panayırda buluşmuş. Çok güzel arabalar vardı. Hepsi trafiğe çıkabilecek durumda. Arabalarını sergilemek ve yarışmaya katılmak isteyenler 15 dolara kaydoluyorlar. Trafiğe kapatılmış geniş bir sokakta -ki bizim ölçülerde büyük bir cadde genişliğinde kadar oluyor bu sokaklar- ve hemen yanındaki park yerinde ardarda dizilmiş, 100-150 araba arasında gezinmek ise bedava.

Direksiyonun hemen altındaki konserve tavuk tenekesi.

Araba sahipleri ve ahali:

Süpersonik Fırtına

2006-08-14T14:18:00.000-07:00

Amerikan profesyonel basketbolu, bütün dünyada olduğu gibi bizde de Millî Basketbol Birliği (NBA) çatısı altında oynanan maçlarla biliniyor. Halbuki Amerikan seyircisi pek çok faklı ligi takip ediyor (ve Reha Muhtar ağzıyla ekleyecek olursak, ettiriliyor). Basketbolseverler için profesyonel oyuncuların olduğu Kadınlar Ligi (Women's NBA - WNBA) ve amatörlere ait Üniversite Ligi (National College Athletic Association - NCAA) de var.

Murat Murathanoğlu - İsmet Badem birlikteliği magazine düşmeden çok evvel, kırpık NBA kliplerini göz kırpmadan seyreden, kopi-peyst resimlerle renklendirilmiş tercüme basket dergilerini birbiriyle değişen bir nesle ait olan ben, ilk NBA maçımda tribünün en tepesine yerleştiğimde "çocuklar gibi şendim" aslında. (Epey olmuş o maça gideli yahu.)

O zaman gözüme çarpan ilk farklılık şuydu: Tezahürat yok. Daha doğrusu, seyirci kendi başına tezahürat yapmasını bilmiyor. Foucault hoppalaa! derdi herhalde ama yazıyorum, bütün sahalarda panopticona benzeyen bir mimari var.

Önde oturmak için pahalı biletlerden alamayan mutsuz çoğunluk kuşbakışından oyuncuları karınca gibi görmesin diye sahanın tepesine büyük ekranlar konulmuş. Ekranların hemen altında da elektronik hareketli mesaj panoları var. Bu panolarda maçın durumuna göre renkli harflerle birşeyler yazıyor, seyirci de tepki veriyor. Mesela

Make Noise!! - seyirciler anlamsız şekilde hoooo heeeey diye bağırıyor,

DEFENSE! - seyirci mü-da-faa diye tempo tutuyor.

Bazen aşka gelip Go Team! diye bağıranları saymazsak, tezahürat konusunda sonuç hayal kırıklığı.

Her spor karşılaşması gibi bu da bir aile faaliyeti. Anne-baba-çocuk şeklinde topluca gelenler de var, boşanmadan sonra ancak hafta sonu gördüğü ebeveyninin elinden tutmuş tek çocuklar da...

Sadece spor karşılaşmalarına özgü olmayan ve artık bütün dünyanın bildiği gibi; Amerikalı her ahval ve şerait altına yer! Hot doglar, nachoslar, dilim pizza... aklınıza ne gelirse.

Herşeyden önemlisi, seyirciler maça eğlenmek için gelir. Bildiğiniz gibi Amerika'da futbolun 45 dakikalık 2 devreden oluşması yüzünden tutmadığı/tutmayacağı söylenir. Hem reklam verenler için yeterli zaman dilimleri oluşmaz, hem de sık sık mola ve devre arası olmadığından maç alanında yeterince satış yapılamaz. Belki seyircinin konsantrasyonu da etkendir, bilemiyorum. Neyse, 4 devreden oluşan NBA maçlarına bir de molalar eklenince ortalık şenliğe dönüşüyor. İnsan maça değil de lunaparka gelmiş gibi hissediyor.

Alttaki fotoğraf, devre arasında seyircilerin "tren oluşturmak üzere" sahneye davet edildiği anda çekildi. Yüzlerce çocuk sahneye aktı:) Uyarı zili çalınca da çil yavrusu gibi dağıldılar. Saha anında boşaldı, devre gecikmesiz başladı .

Yine devre arasında köpek yarışı:

Bu da mola sırasında dansçı çocuklar:

Bütün bu fotoğraflar, Seattle Storm'un bir maçında çekildi. Şu sıralar Seattle basketbol açısından çalkantılı günler geçiriyor çünkü bir zamanlar İbrahim Kutluay'ın kadrosunda olduğu Seattle Supersonics'le beraber bu takım Oklahoma City'den bir grup işadamı tarafından satın alındı. Takımların eski sahibi -Starbucks'ın da sahibi olan- Howard Schultz, maçların yapıldığı spor salonunun (aslında spor salonu denemez, koca bir kompleks) mevcut haliyle yeterince kâr etmediğini söyleyip, genişletilmesini istiyordu. Salonun tadilat masraflarını üstlenmesini bekledikleri belediye bu işe yanaşmayınca satıverdi.

Supersonics her yaştan epey seyirci topluyordu; Storm seyircileri ise çoğunlukla kadınlardan oluşuyor. Özellikle l_ez/bi_*yenler (google-searchzede olmayalım durup dururken) takımın satılmasına oldukça üzülüyorlar. Tepkilerini her molada böyle dile getirdiler.

Kim bu Eldi?

2006-08-10T09:45:00.000-07:00

Yolda alelacele çektiğim bir kare. Araba sahibi LD'ye teşekkür etmiş. Palakada 7 harften fazlasına izin olmamasını ve bu insanların Tanrıyla ilgili saplantılarını gözönüne alınca bendeki ilk çağrışım "Thank You Lord" oldu. Belki de isminin baş harfleri "Le" ve "De" olan birisi bir iyilik yapmıştır, kimbilir? (Başlıktaki Eldi, Ceyar'dan esinlenmiştir.)

Every Day is a Winding Road (*)

2006-08-01T12:49:00.000-07:00

Bir arkadaş geçen sene Aralık'ta bir park yerinde çektiği fotoğrafı bana yolladı. Bütün hayat hikayesini cüzdanında taşıyan insanlar olduğu gibi arabasına yapıştıranlar da varmış meğer.

Bakınız
- country ve rock müzik dinleyen;
- kayak (muhtemelen snowboard) yapan, aynı zamanda sörfçü;
- gitar çalan (bas mı?), davula da uzak olmayan;
- biraz kaba ama içi dışı bir (trafikte orta parmağını kaldırmaktan çekinmeyen bir yapısı varmış da kendisinin - horn broken watch for finger),
- tanrıyı uzaktan seven;
- biraz şişman (eat well, stay fit, die anyway - sağlıklı ye, egzersiz yap, yine de öleceksin)
- espri anlayışı zaman zaman normalin biraz altına (no money - can't pay attention - tercüme edince anlam kayboluyor) düşmekle birlikte;
- cesur (porn star on board - arabada porno yıldızı var) ve
- orijinal (I eat children - çocuk yerim) bir insanı tanıdık.

Bütün bunlardan sonra Türkiye'de ilk bakılacak şeye en son baktığımı farkettim: Arabası Subaru.

Hoş BMW olsa ne olacak?

(*) Sheryl Crow'un Subaru reklâmında kullanılan şarkısı

Not: 3 satırlık bir düzyazıyı gereksiz köşe yazarları gibi 20 satıra çevirdiğim için özür diler, 3 nokta kullanmamamın lehime bir puan olarak kaydedilmesini rica ederim.

Ben Manitu... Ulu Manitu

2006-07-28T15:19:00.000-07:00

3. sınıf kovboy filmleriyle büyümüş bir çocuk olarak, eğersiz atlarına Cüneyt Arkın'ı kıskandıracak bir çeviklikle atlayan, o tepenin arkasından çıkıp gelirken hiç bir zaman sağdan soldan değil daima önden yaklaşan, bir çadırı 2 taş 3 kova suyla hamama çevirip beyazları hastalıklarından, iltihaplarından arındıran, arada bir de hulululululu diye ateş etrafında dönen kızılderilileri can-ı gönülden severim ben.

Tacoma'daki totemi görünce bu yüzden sevindim. Halbuki 3 vakit önce Vancouver Antropoloji Müzesi'nde müzesindeki rehber "Buradaki yerlilerimiz barışçi, balık avlayan sebze yiyen bir halktı.Canııım, çok iyi insanlardı. Altına hücum olduğu dönemde bölgeye gelen çok sayıda beyaz insandan (çiçek mi, kızamık mı neyse) hastalık kapıp topluca öldüler maalesef." diye gözlüğünü düzelttiğinde sırtımdan aşağı buz gibi birşeyin indiğini hissetmiştim. Bıraksalar "Kimi kandırıyorsunuz han'fendi?" diyerek atılacaktım. Ulu Manitu "Dur," dedi, tuttu beni. "Gerçek şekersiz kornfleks** gibidir, yalansız pek yenmez."

Tacoma'daki bu totem elektrik direğinden de uzun, görüyorsunuz. Çok güzel oyulmuş, boyanmış, biçimsiz mekanına rağmen haşmetli birşey. Dibinden kafanız kaldırıp bakınca upuzun, göğü deliyor gibi duruyor.

Totemin altındaki levhada da diyor ki, "Alaska yerlilerinin yaptığı bu dünyanın* en büyük totemi N. E. Sheard ve Chester Thorne tarafından Tacoma şehrine hediye edilmiştir. 1903" Alaska yerlileri o kızamık salgınını atlatmış anlaşılan.

Kural: Çakısı olan her vatandaş ağaca kazır. Gelişmiş ülke, 3. dünya ülkesi falan farketmez.

*Burada "dünyanın en..." diye bir sıfatı olan şeyler genelde Amerika kıtasının en diye okunmalıdır ki, bu bile çok geniş bir alanı kapsar. Kanada, Meksika, Brezilya, belki 2-3 ülkeyi daha katı;n işte odur o dünya.
** Ben çocukken Korn Fleks marka mısır gevreği vardı. Türk malı.

Çimlere basmayınız!

2006-07-19T11:23:00.000-07:00

Piknik deyince aklınıza Rus müzik grubu* gelmesin. Aynı zamanda Amerikalıların millî hobilerinden biridir piknik. Şimdi isterseniz hafta sonu piknik yapan bir grubu örnek alarak bilgimizi ve görgümüzü arttıralım:

Haydi yukarıdaki fotoğrafta kırmızı kalemle numarandırdığım temel malzemeleri tanıyalım:
1. Katlanır sandalye (camp chair)
2. Buz kutusu (cooler)
3. Tüp (stove)
4. Mangal (grill)
5. Ivır zıvır

1. Katlanır sandalye: Dışarda yapılan bilumum faaliyetin vazgeçilmez bir unsurudur. Elbette çimenler üzerine bir örtü sererek yayılmak da adettendir, fakat bağdaş kurarak yemek yemek adetten değildir. Dolayısıyla her zaman sandalyeciler (sandalyeliler) bulunur.

2. Buz kutusu: Amerikalıların klimaya olan sevgileri ile doğrudan ilişkisi vardır. Buz kutusu hem içecekleri soğuk tutar, hem de halka açık alanda alkollü içki tüketmenin yasak olduğu bu ülkede bira şişelerini saklar.

3. Tüp: Bizim piknik tüpüne yakın modeller olmakla beraber, -tabii ki demliği olmayan- Amerikalı bu tüpleri sanıyorum sadece soğukta kamp yaparken konserve ısıtmak veya kahve yapmak için kullanıyor.

4. Mangal: Kömürlü mangallar daha yaygın. Tipik Amerikalı'nın (göçmenlerin de) mangalın kömürlüsünü tercih ettiğini söylemeliyim. Etler ise akşamdan terbiyelendirildiği gibi marketten hazır da alınabiliyor. Et terbiyesi ve barbekü sosları ayrı bir yazı konusu olsun.

5. Ivır zıvır: Her piknik etli olmuyor. Bir paket cips ve 2 çeşit dip ile piknik yapanları da gördük. Ama şimdiye kadar cipssiz bir piknik görmedim. Plastik tabak, bardak, çatal ve kutu kola her zaman mevcut.

Hemen her parkta piknik için bir alan, tahta piknik masaları (bazen sabit mangal) bulunur. Çöp tenekeleri büyük, görünür yerdedir. Piknikçiler gittiğinde arkada çöp (kavun-karpuz kabuğu, yarısı yenmiş domates, yırtık plastik torba, vs. bırakmazlar. Genelde frizbi, voleybol oynarlar. Hafif piknikçiler (yani mangalda et yapmayanlar) genelde köpeklerini de getirip onlarla (frizbi, top) oynarlar. Böyledir benim gördüğüm Amerikalı piknikçiler...

* mp3 alfabe sınırını da aşan bir terim haline geldi. Yine de: http://www.piknik.info/DOWNLOAD/index.php?page=1

Sana bir tepeden baktım.

2006-05-05T14:32:00.000-07:00

Daha önce Frasier dizisinin jeneriğindeki siluetin yanlış olduğunu yazmıştım. Bu fotoğrafla bu hatamı düzeltmek isterim. Demek ki neymiş, logoyu çizen apartmanının penceresinden bakmıyormuş, ilham veren manzaranın görüldüğü bir tepe varmış.

Fotoğrafı çektiğim Kerry Park'ın nasıl bir yer olduğunu siz de görebilir, hatta benim durduğum noktada durup gece manzarasını seyredebilirsiniz.

Alkol -kalın L ile-

2006-04-04T19:32:00.000-07:00

İçki ruhsatı ile ilgili haberlere (1, 2, 3) dair bir yazı olsun bu da. Gündemi geriden takip ediyorum, evet. Mazeretim var.

Amerika'da içki satışı izne tabi. Lokantalar servis yapabilmek için sadece belediyeyi değil, mahalle sakinlerinin de katıldığı komiteyi ikna etmek zorunda. Eğer meskun mahalle ise, barlar sokağı durumu yaratmamak için içki satış ruhsatı (liquor licence)'na sahip yerlerin belli bir yüzdenin altında olması şart koşuluyor. Bu ruhsat aslında olmazsa olmazlardan. Çok genel bir ifade ile, eğer bir işletmenin hedef kitlesi sandviç yiyen grup değilse, bir bira bile veremeyeceği için müşteri bulması zor. Ayrıca bu izin lokantaya değil, işgal ettiği yere süreli olarak veriliyor.

Bu memlekette kanun 21 yaşından küçüklere içki satışını yasakladığı için, her yerde zırt pırt kimlik sorulur. Hoş, 21 yaş altındakilerin içmese bile bara falan girmesine izin verilmez ki, bu teen-bar denilen şeyin ortaya çıkmasına sebep olmuş. Benim görmüşlüğüm yok.

Sahte kimlikle içki satın almak pek zor değil herhalde, bilemiyorum. Ama her ne olursa olsun dükkan sahipleri çat diye kimlik istiyorlar. Haa, tabii bu memlekette her yerde içki satılmıyor. Bazı süpermarketlerde var. Bir de bu 'liquor store'larda var.

Seç, beğen, dizi dizi şişeler....

Kasanın orada hemen 'höt' diyen bir yazı var ama:

Hiç tek bir yazıyla olur mu? Gerisi de var.

Amerikalıların kendini ifade yeteneğine başka bir örnek

2006-04-04T18:25:00.000-07:00

Bu yol dar olmasa normal bir taşıt yolu zannedilebilir. Halbuki bu uzayıp giden asfalt, bazen şehir içinde tekeri "kumpft, tonk!" ettiren çukurla dolu olanlardan farklı olarak, pürüzsüz; kaymak gibi. Bisiklete binmek, paten kaymak ya da yürüyüş yapmak isteyenler için demiryoluna paralel uzayıp giden 22 km uzunluğundaki bu patikanın adı Interurban trail. Boş olduğuna bakmayın, fotoğrafı bugün (hafta içi) öğleden sonra çektim. Yoksa hafta sonları bayağı kalabalık oluyor.

Sağ alt kösedeki renkli şey dikkatinizi çekti mi? O zaman alta bakın.

Valla yazacak birşey bulamadım...

Çanta

2006-03-26T19:01:00.000-08:00

Öyle diyor plakada. El çantası.

Bak lütfen dedim!

2006-03-14T13:41:00.000-08:00

"Kırmızı Sokak" muhabbeti başladığından beri aklımdaki bir kareyi nihayet hafta sonu kaydedebildim.

Washington DC'de yazın hafta sonlarında iş arkadaşlarımla National Mall'un çimlerinde düzenlenen, önce beyzbolun fasulyeden olanı sandığım, softball turnuvalarına katılırdım. Milletin biraları içerken etraftaki polisleri kontrol etmeleri, şişeleri açığa çıkarmayıp, buzluğun içinde plastik bardağa azıcık koyup çabucak içmeleri ilk gördüğümde garip gelmişti. Sonra sıcak havalarda kaldırıma ya da yürüyüş yoluna sandalye atan bar sahiplerinin bu sandalyelerin etrafını ip, zincir vs. ile çevirmelerinin de aynı sebepten olduğunu çaktım (aferin bana). Mazallah o ipin dışında içkinizi yudumlarsanız polis götürüverirmiş! Bu yasağın detayını bilmiyorum. Fakat işletme sahipleri de, sıradan vatandaş da kurala harfiyen uyuyor.

Gecenin epey geç bir saatinde arabda 4 kişi eve dönerken çevirmeye yakalanıp, bizden bir önceki arabanın sürücüsüne üflettikten sonra -ki gayet normal görünüyordu- hiç soru sormadan kelepçe taktıklarını görüp, bizim arkadaşa da emin olana kadar burun değdirmece, düz çizgide yürütmece yaptıklarında işin şakası olmadığını bizzat gördüm. Alkollü araba kullanma burada Driving Under Influence başlığı altında cezaya tabi.

Türkiye'de olduğu gibi, burada da kanunu bilmemek mazeret sayılmıyor. Ama her fırsatta hatırlatılan kanunu bilmemek de mazeret olamaz. San Juan adasında, adanın öbür ucundaki Roche Harbor adındaki minik limanda -ki Amerika Kanada sınır çizgisi bir kaç mil ötede- alkol sınırını çizen tabela tatlı sert.

'Lütfen'le başlayan ikaz 'kanun kesinlikle uygulanır' diyor. Bu arada Open Container Law, yani Açık Şişe/Kutu Kanununa göre motorlu taşıtlarda kapağı açılmış içki bulundurmak cezaya tabi. Bazı eyaletlerde torpido gozundeyse birşey demiyorlar. Burada farklı bir versiyon var demek ki.

Neyse, "bu noktadan sonra içki yasak!" diyen ikaz tabelası nereye kadar izin vermiş, görelim:

Tekneyle gelenler karaya ayak basmadan önce son yudumunu içebilsinler diye minik köprüyü geçiş bölgesi yapmışlar herhalde.

Hakem Öpsün Seni!

2006-03-11T13:30:00.000-08:00

Doğu tarafındayken kahveye futbol maçı seyretmeye gitmişliğim var. Saat farkından dolayı Pazar sabahlarına denk gelen maçlar için Pennsylvania Avenue'daki Anatolia Cafe, Best Buy'dan en büyük ekran televizyondan iki tane alıp, maçın toplu gösterim maliyetini de giriş ücreti olarak gelenlerden talep ederek bir kahve işletmesine dönüşüyordu. Sallama çaya rağmen şikayet eden yoktu. Ama heyecanla bağıra çağıra maç seyreden sadece biz ve İrlandalılar mı? Hayır. Amerika'lı da aynı şekilde maç seyreder. Belki Amerikan futbolu kısmı için bir Sports Bar fotoğrafı koymak lazım. O zamana kadar başka bir dala atlayalım.

Şimdi futbol ihtiyacımızı internetten abonelikle hallediyoruz. Malum, Lig TV (bizim kullandığımız ipworldtv.com gibi) bazı yerlerden abonelik satıyor. Bu yazıyı yazarken Fener maçı bitmişti. Vakit doldurmak için Ankaraspor başkanına şarkı bile söylettirdiler. Şu anda da Galatasaray forması altında Sergen Trabzon'a bir gol attı. Bunu da geçelim.

Amerikan futbolunun en büyük kupası Superbowl karşılaşmaları biteli çok oldu. Bizim takım (Seattle Seahawks) Detroit'teki yarı final maçında Pittsburg Steelers'a fena halde yenildi (21-10).

KubeFM'in programcılarından The T-Man'in (dinleyicisi değilim) ağzından yazılmış reklam panosu altta. West Seattle'dan I-5 yoluna çıkarken karşınıza heyula gibi dikiliyor. Tercüme ediyorum:

Sayın Hakem Bey,
Bir dahaki sefer bize koymadan önce hiç değilse bir öpün!
Saygılarımla,
The T-Man

Böbür böbür böbürlen...

2006-02-11T12:32:00.000-08:00

Bu sefer plakayı değil, çerçevesini okuyalım:

''Benim torunlarım senin torunlarından daha tatlı.''

Coni

2006-02-07T10:31:00.000-08:00

İlber'in yazısını okuyunca artık bir anıt mezarlığına dönmüş olan the National Mall'daki Vietnam anıtında çektiğim bu fotoğraf aklıma geldi. Bir Vietnam gazisine yeğeninin mektubu. Mektupta ufaklık -Vietnam'da değil de, savaştan yıllar sonra ölen ve kalbi Vietnam'da kalan- Coni amcasını çok özlediğini, ülkesi için yaptıklarından dolayı gurur duyduğunu yazmış.

Vietnam anıtının yapılış hikâyesinin filmi de çekildi elbette. Bu duvar önünde her daim böyle mektup, çiçek, fotoğraf, çoğu zaman bayrak bulunuyor.

Bak Postaci Geliyor

2006-02-06T09:35:00.000-08:00

Bildiğim kadarıyla hemen hemen 20 yıl boyunca bizim mektuplarımızı aynı postacı getirdi. Hiç ismini merak etmedim ama arada karşılaştığımızda sohbet ederdik, kademe değişikliğini almak (maaşını arttırmak) için Açık Öğretim'de ev ekonomisi okuduğunu anlatmıştı. Postamızı hiç aksatmadı; abone olduğum (renkli ve resimli) dergilerin bazı sayılarının hiç gelmemesinin onun değil komşuların "hatası" olduğunu biliyorum. Ne dergiler uçtu öyle... N'apalım, canları sağolsun. Rahşan affı varken ben mi affetmem diyeceğim?

Üstünde siyah PTT yazan sarı posta kutularını hatırlıyor musunuz? Buradakiler mavi.

Amerika'da posta hizmetleri mükemmel işliyor. Hiç bir mektubunuz kaybolmaz, kutuya attığınız zarf kesinlikle yerine ulaşır. Amerika içi normal bir zarf 39 cente (2 centlik zam yeni geldi) gider. Şehiriçi - şehirlerarası ayrımı yok. Pulun arkasındaki yapışkanın tadını sevmeyenler, merak etmeyin. Pullar etiket gibi, ıslatmadan yapışıyor.

Eğer postaneye kadar gitmek istemezseniz önünüzde iki şık var. Mektubunuzu bu mavi kutulardan birisine atabilirsiniz, ya da evinize gelen postacıya verebilirsiniz. Yani posta kutunuz hem size gelen mektuplar, hem de sizin gönderdiğiniz mektuplar için kullanılıyor. Mavi posta kutuları ise her mahallede, şehir merkezlerinde, bazen postanenin 2 metre ötesinde var.

Gelelim burada yazılanları açıklamaya. "Posta hırsızlığı federal suçtur," cümlesinin altını çizmişler. Şimdi motorcuların arka ceplerinden sarkıttıkları (nedense hep kırmızı) mendilleri ağızlarına bağlayıp dakşan! dakşan! posta arabalarını soyan haydutları hatırladım.
"Collection Times" posta kutusunun hangi gün ve saatlerde boşaltıldığını bildiriyor. İnanmazsınız ama hakikaten o saatte bir postacı gelip kutuyu boşaltıyor. Ne erken, ne de geç. Bütün posta kutularında bu bilgi var.

Posta arabalarının fotoğrafını da çeker çekmez buraya ekleyeceğim. Onun için bizim Ukrayna'lı postacı Nataly'yi yakalamak lazım. Nataly tatlı bir kız; bu zamana kadarki postacılarımdan farklı olarak, Noel'de bir tebrik kartı yolladı. Ramazan bayramında harçlık isteyen davulcular gibi burada da Noel'de hizmetinden istifade ettiğiniz kişiler kendilerini "bir şekilde" hatırlatıyorlar. Pek çok başka örnekte olduğu gibi bahşiş isteğe bağlı olmaktan çıkıp bir çeşit mecburiyet halini alıyor. Vermezsen birşey olmaz, alan adama da kötü gözle bakılmıyor. Bizim postacıların bayramda böyle bahşiş aldığını düşünün.

EK (11 Şubat): Apartman dairelerinin posta kutularına örnek aşağıda. İlk fotoğrafta çöp kutusunun üstündeki kutu giden posta için. Arkada dizilmiş olanlar da her bir dairenin gelen posta kutuları. İkinci fotoğrafta örnek olarak açılmış, içi dolu bir kutu görüyorsunuz. Üçüncü fotoğrafta görülen kilidi çevirince, arkadaki bütün kutular vasistas gibi açılıyor.

EK'e düzeltme: Pardon, aslı şöyle imiş: Postacı minik sarı kutuyu açıp içinden buranın anahtar(lar)ını çıkarıyor. O anahtar(lar)la posta kutularını toptan açıyor. Böylece postacı tek bir anahtar taşıyor.

EK (11 Mart): Müstakil evlerin posta kutularına örnek de budur. Evin numarası (4907) kırtasiyeden alınmış çıkartmalarla yapılmış. Kutuya gönderilecek mektup koyunca yandaki kırmızı kolu kaldırmak lazım ki, postacı anlasın.

Plaka ama...

2006-02-04T12:28:00.000-08:00

Bu plakayı gördüğümde elbette aklıma Manowar geldi. Hey gidi günler deyip kameraya davranmıştım ki, arabanın sağındaki bayrağı gördüm. Heavy Metalden Irak'a geçiverdik.

Telefon teli

2006-02-04T12:06:00.000-08:00

Iki önceki fotoğraflar trafik lambalarında dikkatimi çeken detaya dair idi, bunlar da o trafik lambalarının 10 metre ötesindeki (olmayan) jetonlu telefonun fotoğrafları.

Amerika'daki kart sistemi yok, jeton da satılmıyor. 5 cent (nickel), 10 cent (dime) ve 25 centlik(quarter) bozuk paralar ile arama yapılıyor. Aslında bir de 1 cent var ama telefon kabul etmez onu. Zaten yolda düşüren dönüp almaz, öyle bir bozuk paradır.

İki yana koyduğum fotoğraflar aslında çok sık karşılaştığım bir görüntü değil. Benim kullandığım telefonların tamamında siyah kalın ciltli telefon rehberi bile vardı.

40 yaşındayım. Param var.

2006-02-02T15:51:00.000-08:00

Amerikalıların kendilerini ifade ediş yeteneği dikkate değer. Hayatlarında ne olup bitiyorsa 3-5 harfle plakalarından anlatabiliyorlar.

Bir süre önce kuzeybatı Pasifik bölgesi yağmur ve soğukla cebelleşirken kaçıp kendilerini Las Vegas'ta bulan Özden ve Kansu, orta yaş (midlife) yazan plakayı fotoğraflayıp bana gönderdiler (teşekkür ederim). Herkesin orta yaş krizleri 2005 model Corvette'li olsun demek isterdim, ama duyup da hak verdiğim bir cümleyi de yazmadan geçemeyeceğim: "Saçlarım ağardıktan sonra BMW'm olmuş neyime".

Kaplumbağa sendromu

2006-01-27T18:34:00.000-08:00

1) Kaplumbağa sendromu yurtdışında yaşayan bazı kişilerde görülür. Bu sendromu kısaca 'çıktığı kabuğu beğenmemek' şeklinde tanımlayabiliriz.

2) Ömer Seyfettin bir hikâyesinde arkadaşı Ali Canip (Yöntem)'in kendine yaptığı muzipliği anlatır. Gayet normal bir güne başlayan yazar, Ali Canip'in önceden anlaştığı üç beş arkadaşının "Yüzün sararmış", "Hasta mısın?" sorularından sonra gerçekten hastalanır.

3) Kaplumbağa sendromuyla bağlı olan bir de fobi vardır; kaplumbağa sendromu fobisi. Bu fobi iki grupta gözlemlenebilir:
a) kişinin kendisinin kaplumbağa sendromuna sahip olmaktan korkması, [genelde reddedici bir tutum gözlenir: (-Hayır kaplumbağa değilim!)]
b) kişinin çevresindekilerin onun bu sendroma sahip olduğundan korkması. [genelde iddia edici bir tutum gözlenir (-Sana ne oldu böyle?)]

Üstte yazdıklarımla ilgisi olmadığı halde not edeyim: Bu fotoğrafları geçen hafta çekmiştim. Tesadüf bu ya, dün de birileri konuşmuş.

Hay bin kaplumbağa!

Kaaç, Kaaç! Yoksa Tsunami Seni Yakalayacak!*

2006-01-25T12:55:00.000-08:00

Felaketle eş anlamlı olsa da tsunami söyleniş olarak güzel bir kelime. Biz tusunami olarak telaffuz ediyoruz, Japonca'da nasıl olduğunu merak ediyorum. Kesik kesik "tsu-nami" mi deniyor yoksa na'ya vurgu yapılıp, son hece uzatılıyor mu (tsu-NAmiii) acaba?

Tsunami kelimesini internette (burada internet=google oluyor maalesef) taratınca karşımıza ilk çıkan sayfa Washington Universitesi'ninki olunca, Ocean Shores'daki tsunami ikaz noktası'nın fotoğrafını koymak gerektiğini düşündüm.

Kıyı boyunca dikilen bu direkler tehlike anında ses ve ışıkla halkı uyarıyor. Eyalet valisi C. Gregoire göreve seçildiğinden beri tehlikeye karşı erken uyası sistemine yatırım yapacağını sık sık vurguluyor (1, 2, 3). Devlet temsilcilerinin her türlü tehlikeye karşı halkı koruyucu tedbirler alacağını ifade etmesi zaten her vatandaşın alışkın olduğu birşey (1, 2).

New Orleans felaketinde sistemin "işlemeyebileceği" ihtimalinin göz ardı edilmesinin sonucunu gördük. Herhalde bundan ders alarak, tatbikatlarda gerektiği gibi çalışmadığı farkedilen tsunami ikaz sisteminin iyileştirilmesi için Vali Hanım bütçeden para ayıracağını söyledi.

Ocean Shores'da sahilden ana yola çıkarken yol ağzında tam karşımızda Tsunami Evacuation Route levhası bize sol tarafı işaret ediyordu. Alttaki yazıdan Ocean Shores haritasını bulanlar, yarımadanın Banda Açe'deki kıyı şeridine benzerliğini görebilir.

Tabelayı gördüğümde benim aklıma aynı anda birkaç şey geldi. Felaket filmlerinde panik içindeki Amerikalıların arabalarına binip yolları doldurmaları ve tabii kimsenin bir yere gidemeyip ölmesi; 11 Eylül'de ikiz kulelerde merdivenlerde iniş ve çıkış şeridi oluşturulduğu ve kimsenin yukarı çıkan olmadığı halde o şeritleri ihlal etmediği -tabii akabinde öldükleri ve elbette kulelerde çalışan Türklerin "açıl kenara hemşerim" diyerek çıkış şeridinden aşağı fırlayıp kurtuldukları şehir efsanesi.

*Cümlenin aslı: Kaç! Kaç! Yoksa kötü kedi seni yakalayacak! (Tweety Sylvesterden kaçarken hacıyatmaz kuşa söyler).

Okyanus

2006-01-24T11:41:00.000-08:00

Yıllar önce California Dreaming isminde bir film seyretmiştim. Sörf tahtalarını kollarının altına kıstıran yanık tenli erkeklerle parlak bikinili 90-60-90 kızların bütün film boyunca kumsalda hahaha hihihi diyerek koşturdukları (iyiydi bayağı) , en sonunda da gri renkte gökyüzü ve bulanık okyanusu gözümüze sokan ve bizi uzaylının aracından iner inmez "kıble ne tarafta?" diye sorduğunda imamın şakkkk! ettiği papaza döndüren bir sahneyle biten film.

Kıtanın öbür tarafındaki okyanus maceram vasatın altındaydı ve doğrusu mevsim sebebiyle bu kıyıdakinden fazla bir beklentim yoktu. Ama be kardeşim! Bu nedir?

Burası Ocean Shores. Minimini bir kıyı şehri. Sehir derken çekiniyorum aslında çünkü bildiğiniz gibi Amerika'nın idari bölünmesi bizden çok farklı.

Türkiye'de Amerika dendiğinde aslında hemen her zaman federal hükümetten bahsediyoruz. Bush, Merkezi Haberalma Teşkilâtı (CIA), Federal Soruşturma Bürosu (FBI), Kongre (Temsilciler Meclisi ve Senato), Yüksek Mahkeme vs. bütün bu organlar federal hükümetin parçaları. Amerika'daki yerel idareyi Türk insanı sanırım sadece (eyalet) meclislerinden birisi sözde Ermeni soykırımıyla ilgili bir kararı kabul ettiğinde işitiyor. Mot a mot çevirirsem, state (eyalet), city (şehir), town (kasaba), village (köy) var ve bunların idaresi farklı metodlarla oluyor. İdari bölünmeyi karşılaştırmalı olara tarif etmek abes olacak, çünkü ne "county" şehre denk, ne de "city" şehir merkezine, veya ilçeye veyahut köye... en basit örnek olarak eyalet valisini verebilirim, validir ama (Arnold amcayı hatırlayın) seçimle işbaşına gelir. Biz "vali kimdir," diye sorulduğunda Vatandaşlık Bilgisi dersini 10 ile geçmiş öğrenciler olarak "en büyük mülkî amir" diyerek cevabı yapıştırırız.

Dolayısıyla 2000 sayımına göre 3,836 nüfuslu Ocean Shores da şehir oluyor. Gelelim ne menem bir yer olduğuna. 8-10 tane otel, 15-20 tane dükkân var.

Ocean Shores'da yapılacak pek çok sey varmış:) Bunlardan bir tanesinin kumsalda araba sürmek olduğunu söylersem bir fikir vermiş olurum. Listedeki diğer şıklardan iki tanesini daha yazayım; Relaxation (huzur/rahatlama), masaj. Bu durumda bu küçük yerleşim yerinde geçirilecek zamanın saatle ölçülmesi herhalde yanlış olmaz.

Peki yılın bu zamanında okyanus kıyısına gelen Amerikalılar ne yapıyorlar? Çocuklar her çocuk gibi dalgalarla oynuyor.

Genelde Amerikalılar, özelde Kuzey batı Pasifik bölgesi sakinleri ıslanmaktan rahatsız olmazlar. Onun için annelerinin de çocuklarla beraber koşturması bana garip gelmedi.

Suya doğru iki gidip geldikten sonra yapacak bir kaç şey kalıyor. Çocuğu olanlar uçurtma uçuruyorlar

Genç ve maceracı ruhlu olanlar da hummerları olmamasına rağmen Hülya Avşar gibi upuzun sahilde araba sürüyorlar -maalesef belgeleyemedim. Bunun dışında Latin asıllı olduklarını tahmin ettiğim 6-7 kişilik kadınlı erkekli bir grup çekirdek çitleyerek yürüyüş yaptıklarını gördüm. Habersiz çekemedim; izin isterken de ne diyeceğimi bilemedim. Eksik kaldı, şimdi pişmanım.

Tabelalara olan özel ilgim burada da devam etti. Altta sınırları belli bir alanda köpekler tasmasız dolaşabilir diyor. İlk defa bir tabelada "...karar uyarınca" ibaresini gördüm.

Alttaki de yazın burada araba kullanılmaz diyor. (Labor Day -İşçi bayramı- Amerika'da 1 Eylül'de kutlanıyor)

Koskoca (!) Ocean Shores'da şöyle denize karşı oturup çay kahve içilecek tek bir yer yok. Halkı fakir olan bu yerin bende bıraktığı hatıra, yarıdan daha az bir fiyata satılan odundur. Sadece bu sebepten Ocean Shores'dan memnun ayrıldım.

Noel Baba Beni Öpme!

2006-01-01T12:54:00.000-08:00

Bir Christmas da geldi geçti. Her şeyin Türkçesi varken, bu günün Türkçe'de karşılığı olmaması tuhaf. Hristiyan Türkler acaba bu güne ne diyorlar?

Geçtiğimiz iki haftada Türkiye'deki gazeteleri takip edenlerimiz bir kere daha süslenen ağacın yılbaşı değil Christmas için olduğunu, Noel Baba'nın da 31 Aralık'ta değil 23 Aralık gecesi bacadan indiğini okudu durdu (sizi gidi cahil Türkler siziii). Amerika'da da "dinimiz elimizden gidiyor," diyenlerle kültür erozyonundan bahsedenler, evlerdeki ışıklı çam ağaçlarını yerden yere vurdular.

Amerika'daki bu tartışmaları bilenleriniz vardır belki. Bilmeyenler için ben biraz bahsedeyim. Herşeyden önce belirtmem lazım; burada bayram kelimesinin karşılığı holiday. 4 Temmuz Bağımsızlık Günü gibi milli bayramlar da, Christmas gibi dini bayramlar da holiday olarak nitelendiriliyor.

Kısa bir süre önce Türkiye'de 'ramazan' ve 'şeker' kelimelerinden hangisinin bayramla birleşerek belirtisiz isim tamlaması yapacağı konusunda epey uzun ve derin bir tartışma vardı. Ramazan'cılarla şeker'ciler bir olup güzelim bayramın (afedersiniz) içine etmişlerdi.

Bu tip gereksiz dertler sadece Türkiye'ye özgü değil. 'Yurdum insanı' tabiri aslında 'dünyalım' olarak değiştirilmeli. Herkes bizim gibi. Gerçek bu. Gariplikler konusunda özgün ve özel değiliz.

Şaşırmayın ama, Christmas vakti Amerika'da radyo ve televizyonlarda iki grup birbirini yedi. "Christmas İsa'nın doğduğu gündür, biz tanrı-peygamberimizin doğumunu kutuluyoruz. Dini sulandırmayın!" diyenlerle, "Christmas sadece dini bir gün değil, Amerikan toplumsal kültürünün bir parçasıdır. Christmas da diğer kutlamalar gibi (Yahudi bayramı Hannuka, ve zenci bayramı Kwanzaa, vs.) bayram/tatil sezonunun (holiday season) bir parçasıdır. Bu yüzden her imge dini değildir. Ben tatilimi istediğim gibi kutlarım; din zorbalığı yapamazsınız, burası özgür bir ülke" diyenler her yerde karşımıza çıktı. Halbuki bana sorsalar güzide köşe yazarı Engin Ardıç'ı okumalarını salık verirdim. Hey gidi koca Mitra, sen nelere kadirmişsin!

Yani plastiklerinin de artık canlıları kadar ilgi gördüğü çam ağacının, Hz. İsa'yla alakası olmamasına rağmen Christmas ağacı diye anılması, bacadan salona hoplayan Aziz Nikolas'ın (Saint Nicholas, Santa Claus) bilumum filmlerde Santa'ya terfi ettiğini görenler için garip değil.

Efendim, bütün bu karşılıklı itiş kakışın ortasında bir de medya en güzel süslenmiş ev yarışmalarını başlatınca, ev başına düşen ampul sayısı tavana vurdu. Apartmanda da, müstakil evde de yaşasalar, ya da üçüncü fotoğraftaki mavi evde olduğu gibi çok fakir bir işçi mahallesinde de otursalar, süsleyen süslüyor.

Nafile! Amerika ikiye bölündü bile: 'Merry Christmas'çılarla 'Happy Holidays'çiler.

Sınır

2005-12-01T12:02:00.000-08:00

Amerika'da Şükran günü (Thanksgiving) dükkânların çoğu öğleden sonra kapandığı ve uçan kuş bile saat 4,5'ta evinde olduğu için bütün ülkenin üstüne ölü toprağı serpilmiş gibi oluyor. Şükran gününün günümüz Amerikalı tüketicileri için anlamı, hindi, 4 günlük tatil, Black Friday ve Christmas alışveriş sezonunun resmen başlamış olması demek. Şükran günü her yıl Kasım ayının son perşembesi kutlanıyor. Ertesi gün, yani Cuma, bütün ülkede mağazalar kapılarını kargalar faaliyete başlamadan %50-%75 indirimlerle açıyorlar. Perşembe akşamı 4'ten sonra, bir tek kuş sütünün eksik olduğu sofrada, aileleriyle mutlu bir gece kadınlar, aile efradından güçlü kuvvetli olanlarını yanlarına alıp mağaza kapısında bekleşmeye başlıyorlar. Bundan sonrası işte Black Friday oluyor. Çünkü kapılar açıldığında o insanların hali büyük bir felâket sonrası kamyondan atılan ekmeklere atlayan felâketzedelerden farklı değil. 500 dolarlık bir video kamerayı 100 dolara alabilme ihtimali insanların gözünü döndürüyor. Ama sonuçtan herkes memnun. Satın alınan mallar ekonomiyi döndürüyor. Christmas alışverişini önceden yapanlar az masrafla kurtuluyor, dükkânlar da stoklarını eritiyorlar.

Fotoğraflar beklediğinizin aksine iükran günü alışveriş görüntülerinden oluşmuyor. Nerde bende sabah 4'te kalkıp o güruh içinde bekleyecek deli cesareti? Memleketteki gibi bayram ziyaretine gidilecek birisi olmadığı ve zaten şükran günüyle pek alâkam olmadığı için bugünü ilerde hayırla yad edeceğim bir şekilde geçirdim: Tatili fırsat bilip Kanada'ya gittim. Kanada'da şükran gününü Ekim'de kutladığından 24 Kasım onlar için normal bir iş günüydü.

Uzun girişten sonra başlıkta yazdığım konuya gelelim. Eh, her ne kadar yolculuk (karayoluyla) 2,5 saat sürdüyse de sonuçta bir ülkeden başka bir ülkeye geçtik. Sınır deyince aklıma Kapıkule ve Habur geliyor. Oradan hareketle bazı şeyleri resimlemeye çalıştım. İki üç resim de Kanada'nın Amerika'dan farkıyla ilgili.

Sınır çizgisi yolun iki tarafına dikilmiş taşlarla belirtilmişti.

Amerika tarafındaki duty free. Kanada tarafındakini gece döndüğüm olduğu için çekemedim.

Evet, kuyruk. Amerikalıların Kanada'ya girmek için vizeye ihtiyaçları yok. Hatta bu yıla kadar pasaport göstermeleri bile gerekmiyordu. Fakat 2006'dan sonra yürürlüğe girecek bir kanun gereği Amerikalılar kendi ülkelerine girerken pasaport göstermek zorunda kalacakmış. Karayoluyla girişte pasaport bulundurma mecburiyeti de 2007'den itibaren başlıyormuş. Sınırda Amerikalı ya da değil, arabalar aranmıyordu. Bu kuyruk tatile özel olsa gerek. İlerde ne olur allah bilir.

Bu ikazı görünce düşündüm de şimdiye kadar seyrettiğim filmlerin %98'inde Amerika'dan Kanada'ya yanlarında büyük miktarda nakit para kaçıranlar (hırsız, soygunu, mafya üyesi, vs.) ya yakalanıyor, ya da parayı arkalarında bırakıp sınırı geçmek zorunda kalıyorlar.

Köprü gişelerine benzeyen yer, polisin "nereye gidiyorsun, niye gidiyorsun, ne kadar kalacaksın, nerede konaklayacaksın" sorularını -sanki cevabını dinlemeden- sorduğu nokta.

Sualleri atlattıktan sonra bu kartonu görünce... Kanada'ya karşı neden sıcak hisler beslediğimi hatırladım.

Sadece karton değil sebep, yeniden km, cm, gram görmek.

Bu fotoğraf Vancouver'daki Granville Sokağı'nda hafta içi gece 8 sularında çekildi. Eee nedir yani? İyi bir fotoğrafçı sokaktaki canlılığı yakalayabilirdi, bense alta bir paragraf yazarak idare ediyorum: Bu sokakta ve yürüdüğümüz merkezdeki diğer cadde ve sokaklardaki otobüslerin yolcuları indirip bindirme hızı Ankara-Kızılay'dakinden birrraz daha yavaş. Amerika'da otobüse binmek ise bu açıdan bir eziyet (en azından benim için).

Pek iyi bir mukayese olmayacak ama bu da Washington DC'de şehir merkezindeki bir sokağın fotoğrafı.

Kanada şehirleri Amerika'ya hiç mi benzemiyor? Hayır, canım çok benziyor. Stanley Parkı'ndan şehre bakınca, su kıyısındaki büyük bir Amerikan şehrinin siluetinden farkı olmadığı görülüyor.

Üstte gördüğünüz binanın şekli şöyle: (O . Burası Vancouver Merkez Kütüphanesi. Alttaki kocaman camlar Vancouver'daki apartmanların da ortak özelliği. Üstelik Vancouver'lılar perdeleri kapatmayı pek sevmiyorlar.

Amerika'da elbette doğu - batı bölgeler arasında mimarî farklar mevcut. Bu fotoğraf Washington DC'de şehir içinde kurulmuş George Washington Üniversitesi'nin kütüphanesi - Gelman Library. Daha iyi kıyaslamak için fırsat bulursam, Seattle Merkez Kütüphanesi'nin fotoğrafını da ekleyeceğim.

Geldik en son fotoğrafa. O gördüğünüz kek biçimli şeyler çukulata. Şekerleme dükkânı vitrinine bildik şekilde renkli ve "janjanlı" ambalajı olan sepet sepet şekerlemeler dolu bir vitrin tasarımı yapmak yerine bunları dizmişti. İlginç bir pazarlama taktiği.

Geçmiş şükran gününüz hayırlara vesile olmuştur inşallah. Gördüğünüz gibi benimki pek hayırlı geçti.

Eski tüfek

2005-11-16T10:23:00.001-08:00

Eklediğim bu fotoğraflar yazın Roy'un bana yaptığı bir jestle ilgili. Tabanca ve jest yanyana gelmeyecek iki kelime olsa da başka türlü ifade edebileceğimi sanmıyorum.

Roy eski tüfekle atış yapmayı öğretmek için lisans almış. Onları ziyaret etttiğim bir gün beni yakındaki tarlalarına götürüp atış yaptıracağını söyleyince heyecanlandım. Çünkü ABD Anayasasının vatandaşlarına tanıdığı haklardan birisi (Second Amendment) silah bulundurma hakkı, ki siyasette kürtajla beraber (1) (2) en çok tartışılan konulardan birisini oluşturuyor. Silah bulundurma ve kullanma izninin sınırlandırılması (gun control) seçim zamanlarının en ateşli tartışma konularından birisi. Colorado'da iki öğrencinin arkadaşlarını ve öğretmenlerini kurşun yağmuruna tuttuğu gün neredeyse dün gibi. Okullarda silahlı saldırının münferit bir olay olmadığını biliyoruz.

Bütün bunları düşünüp de "acaba tüfekle atış yapmak ister miydin?" diye sorulunca cevap elbette evet oluyor. Roy kamyonete bir 30'luk bir 45'lik tüfek ve bir tabanca'nın yanına barut ve mermilerle diğer gerekli malzemeleri koydu, ben de Chris ve Courtney'le beraber kamyonetin arkasına binip açık alana gittim. Alta Chris'in tabancayla atış yaparken bir resmini koydum. Yeşillikler arasında koruyucu gözlük ve kulaklıklarımızla kağıttan bir hedefe ateş ettik. Yani bira içip boş şişelere ya da konserve kutularına ateş etmedik, ama olsun.

Bu ağızdan doldurmalı antika silahlarla uğraşmak küçükken kışın tepeden aşağı naylon torbayla kaydığım günleri çağrıştırdı. 5-10 saniye kayıp sonra 40 saat tepeye tırmanırkenki gibi 1 saniyelik atış için beceriksiz ellerimizle 2-3 dakika silahı doldurduk.

Courtney'i konu mankenliği yaptığı silahı doldurma sürecininin resimli açıklamalarını aşağıda bulabilirsiniz:

Silaha konulacak barutun miktarını minik ölçek kabıyla ayarlıyoruz. Sonra bu kaptan tabancanın namlusuna barutu döküyoruz.

Ateşlemenin sağlanması için önceden kesilip hazırlanmış yağlı paçavrayı namlunun ucuna koyup, üstüne mermiyi yerleştiriyoruz.

Daha sonra gördüğünüz tokmağın yuvarlak ucuyla mermiyi sıkıştırıp sapıyla içeri itiyoruz.

Akabinde daha uzunca bir sopa ile mermiyi iyice içeriye sokuyoruz. Artık tabancamız ateşe hazır.

Mermiler nasıl diye merak edenler için bu fotoğrafı koydum. İlk atışlarımda elbette hedefi değil, dayandığı odunu tutturabildim. Merminin odunu parçalayıp geçtiğini görmek kendimi pek iyi hissettirmedi.

Bu tüfeklerle savaşmanın nasıl olduğunu düşünün. Belki tüfek icat olunca mertlik bozulmuş ama -napalmlar falan- savaşta mertlik çoktan dünya yüzünden silindi.

Son bir yorum: Filmlerde kötü adamları tak! tak! diye ateş ederek vuran esas oğlanın arkasında tüfeği dolduran insanlara saygım arttı. İsimsiz kahramanlarmış onlar meğer.

Algıda Seçicilik

2005-11-08T11:12:00.000-08:00

Bu fotoğrafa bakanların bazısı arabaya (belki arka camdaki yapıştırmaya), bazısı da arka duvardaki resme dikkat edecek.

Sevgili Houston ya da Roketten Sağa Dön

2005-11-08T10:27:00.000-08:00

Fremont mahallesinin orjinal çıkıntılarından örnek vermeye devam ediyorum. Biz ne kadar sonuca odaklı bir toplum isek (hatice değil netice), Amerikalılar da o kadar sürece önem verir. Okulda Fen dersi projesi hazırlayanlara "hişt olm, çalışmıyo bu!" demezler. Oturup, nasıl yaptığını anlatırken dinlerler, dinlettirirler.

Bu blogun içeriğiyle doğrudan alâkalı olduğuna inandığım, dolayısıyla da en sevdiğim örnek kaynağım olan filmlerden örnek vereyim. Şimdilerde televizyon filmleri, sinema filmleri çekilirken bir de "Bilmemne filmi nasıl çekildi? - (Re)Making of ..." hazırlanıyor. Maşallah bu yapım hikâyeleri de film kadar uzun oluyor.

Velhasıl kelâm, roketi binanın köşesine dikmişler, hikâyesini de alttaki panoda gördüğünüz gibi fotoğraflarla beraber belgelemişler.

İngilizce ile uğraşmak istemeyenler için yazayım: Mahalle dünyanın merkezi ilân edilince işin anıtsız olmayacağını düşünen Fremontlu İşadamları Birliği başka bir mahallede Soğuk Savaş kalıntısı bir roketin parçalanacağını duyundca "Hah!" demişler, "Bulduk anıtı." Amerika'da hemen hiçbir şey bedava olmadığı için roketin sponsorları var. Listenin çoğunluğunu mahalledeki dükkânlar oluşturuyor. Ama arada dükkân degil insan isimleri de göze çarpıyor ki, ben onları merak ediyorum.

Bunca teraneden sonra işte roket:

Vladimir İlyiç Ulyanov ve Cemaati

2005-11-01T16:25:00.000-08:00

Sakinlerinin "Dünyanın Merkezi" olarak adlandırıkları Fremont'taki meşhur heykel önünde yorulmuş zombiler. Bir de roket var, onu da ekleyeceğim.
Fotoğrafta pek belli olmuyor ama sarı saçlı olan kadın 8-9 aylık hamile.

Cadilar Bayrami

2005-11-01T12:52:00.000-08:00

Amerika'da Cadilar Bayrami (Halloween) kutlandı.

Türk cadıları bu günü idrak ederken, Amerikan cadıları ne yapıyorlardı?

Bu yıl bu taraflarda 'zombie' olup caddede volta atmak modaymış.

Amerikan günlük hayatla ilgili Türkler tarafından yazılmış iki satır okuduysanız, ya da burayı ziyaret etmiş birinin "ben Amerika'dayken..."lerini dinlediyseniz, Amerikalıların 1 metre öteden geçerken bile pardon dediklerini ve çok gerekmedikçe birbirlerine dokunmadıklarını bilirsiniz. İlerleyelim beyler diye birşey yok burada. Kuyrukta kaynak yapma gibi davranışlar bile sert bakış veya baş önde duyulmayacak bir sesle homurdanmaktan başka bir tepkiyle karşılanmayabiliyor.

Ama zombie olunca karakterleri değişiyor, arabalara el kol hareketi yapabiliyorlar. Kaldırımda karşımdan gelirken ellerini bana uzatıp "heee heee" diye ayak sürüyenler görmedim değil:)

Herhalde yerel kanallardan birine haber oldular.

Şuuut ve Gol!

2005-10-18T17:26:00.000-07:00

Amerika'daki 'football' ile 'soccer' ayrımını bilmeyen azdır herhalde. Bu fotoğraflar mahalledeki büyük spor parkından. Parkta üç büyükçe, iki halı saha boyutunda futbol sahası ile 1-2 tane beyzbol sahası var.

Yandaki sahada alıştığım görüntü vardı: Top peşinde koşan erkek çocuklar... Bu sahada ise
at kuyruklu kızlar yanyana dizilmişlerdi.

Akşam saatinde idman için toplanan çırpı bacaklı sevimli kızlar bizim futbol hastası veletleri kıskandıracak formalarını, kramponlarını giymiş, pür dikkat antrenörlerini dinliyorlardı.

Belki dikkatinizi çekmiştir, bazı Amerikan filmlerinde "çocuğunun tek bir maçına bile gitmeyen ilgisiz anne ya da baba" modeli işlenir. Buradaki aile kültürü her anne babaya çocuğunu birden fazla sosyal faaliyete katmayı ki bu akşam üzeri ve hafta sonları şoförlük yapmak demek, dikte ediyor. Sokakta oynamak pek karşılaşılan birşey olmadığı için, çocuklar okul aracılığıyla farklı sosyal gruplara yönlendiriliyor. Güzel.

Sahilde Nikâh

2005-10-10T16:04:00.000-07:00

Gün batarken deniz kıyısında evlenmek elbette Amerikalılara özgü birsey değil. Bu fotoğrafları çekerken ilginç birşey çıkacağını düşünmüştüm, eh birşey çıktı.

Sahilde avareler, bisikletliler ve paten kayanlar için yapılmış yolda arkadaşlarımla yürürken bir baktım birileri evleniyor. Gelin de damat da yalınayaktı. Evlendirenin rahip olup olmadığını göremedim.

Amerikalılar irticalen konuşmayı bilmedikleri için en ufak bir tören için bile olsa önceden yazıyorlar. Evlenirken de çoğu zaman "wedding vow" dedikleri evlilik yeminlerini önceden bilgisayarda (evet evet!) yazıp rahibin önünde yazıcıdan çıkmış A4 boyutunda bir kâğıttan okuyorlar. Belki 11 Eylül'ü anma törenlerden bir görüntüye rastladıysanız, 7'den 70'e yakını ölen herkesin kürsüye çıktığında elindeki kâğıda bakarak duygularını ifade ettiğini görmüşsünüzdür.

Davetliler etraflarını çevirdiği ve ben de burnumu fazla sokmak istemediğim için çiftin yemin edişlerini göremedim, zaten 2 dakikada bitti. Kalabalık içinde bir kızcağız flüt çalıyordu, herhalde güzel bir nikâh oldu.

Önce nikâhı sahilde yaparak ucuza getirdiklerini düşündük tabii, ama hemen sonra insanlar yandaki büyük barakaya yönlenince anladık ki, işin içinde yemek de var. Turuncu minibüs yemekleri taşımış, mum ışığında sofralar kurulmuştu.

Bu olayı Amerikan yapan şeyler katlanan sandalyeler. Amerika'nın özünde olan derme çatmalık böyle detaylarda kendini gösteriyor. En büyük ve gösterişli davetlerde bile perde kalınlığında kabartmalı şık masa örtülerin altında eski, yıpranmış katlanır masalar sırıtır. Bizde böyle şeyler davetlilere asla gösterilmez, saklanır. Burada ise normal karşılanıyor.

İki dirhem bir çekirdek giyinmiş herkesin oturduğu sandalyeyi katlayıp yerine götürmesi ise nikâhı bloga girmeye değer kılan şeydi.

Blogumda Konuğum Zeynep

2005-09-28T11:29:00.000-07:00

Zeynep listesini New Orleans'tan iki güzel balkon fotoğrafıyla beraber gonderdi. Bu arada eklediği birşey var. Diyor ki; "aslında 'küçük mutluluk'tan ziyade 'en ucuz mutluluk' ya da 'en ucuza alınan mutluluk' da olabilir küçük mutluluk diye adlandırdığımız şeyler."

Zeynep'in küçük mutlulukları:

1) Aylardan Eylul'un varligi,
2) Gunesin batisini gorebilmek,
3) Disarida olmak(yani acik havada)
4) Is yerinde birisinin hic beklenmedik bir zamanda
pasta/kek/cikolata vs. getirmesi,bunu paylasmak icin mutfaga koymasi,ve bunu tesadufen bulmam
5) Birisinin(arkadas, komsu, garson, sokaktaki insan vs.) sana karsi olan

yuzde yuz saf, icten bir sozune ya da davranisina sahit olmak
6) Cikolata yemek,
7) Beklemedigin bir anda dusunuldugunu anlamak (mesela blogunda bana hitabini bulmak gibi),
8) Bir yerlere beraber yolculuga cikip, hayati biraz daha iyi anlayabilmeme yardimci
olacak seyler alip geri dondugum hissini veren cinsten sohbetler (geyikten ziyade),
9) O mavis gozleri arkamdan bana bakarken yakalamak,
10) Yeni kesilmis karpuzu koklamak, markette secerken armutlari koklamak,sokaktaki agactan meyve toplayip yemek,
11) Kelime oyunlari bulabilmek (mesela hayat ve hayal. bir harf degisikligiyle hayattan hayale geciyoruz)
12) Patlattigim sicak sicak misirlari alip, filmi takip, koltuga yerlestigimde gecen o ilk birkac dakika. Film kotu bile cikmis olsa, o en bastaki heyecan ve rahatlik.
13) Kardesimle iki arkadas gibi muhabbet edebiliyor olmak...
Ve daha bunun gibi yuzlerce kucuk mutluluklar...Bir an, icini gulduren, hayata pozitif yaklasmana neden olan minik halkaciklar. Bir de birbirine geicirip boynumuza asip dolasabilmesini becerebilsek!

Serender'in ahududulu pastası da güzeldir.

2005-09-24T14:40:00.000-07:00

Safeway marketleri ülke çapında bir zincir. Bu fotoğraflar ekmek, kurabiye, pasta yapılan fırın kısmından. Kekler aynı şekilde paketlenmiş olarak ayrı bir yerde teşhir ediliyor. Fotoğrafta görülen amca keki yanlamasına ikiye bölüp arasına krema sıkmakla meşguldu.

Alttaki iki fotograf aslında pek de yabancı görüntüler değil. Artık bizde de pastane teknolojisi son derece ileri. Bu pastaların burada yer almalarının sebebi görüntüleri değil, tadına bakınca yaşanan hayal kırıklığı. Çünkü pastada kullanılan krema bizim alıştığımız pudinge benzeyen koyu krema değil, krem şanti. Üstelik Amerikan krem şantisinde şeker oranı epey yükseklerde seyrediyor. Kek de çoğu zaman lastik gibi oluyor. Amerikalılar bayıla bayıla yiyorlar, bense Serender Pastanesi'nin balbadem pastasının hayalini kurmakla yetiniyorum.

Mobilya

2005-09-24T14:29:00.000-07:00

Evcil hayvanı olanların, özellikle de kedi sahiplerinin takdir edeceğini, bir kısım insanın da "yok artık," diyeceğini düşündüğüm birşey bu. Kediler için mobilya. Süpermarkette gördüm. Belki garip birşey değildir. Öyleyse cehaletimi hoş görün.

Resimsiz bir 'post', nam-ı diğer Abidin'in ikilemi

2005-09-21T09:44:00.000-07:00

"Sen mutluluğun resmini çizebilir misin Abidin?" ve devamında gelen kelime topluluğu bana birşey hissettirmiyor. Öyle içim bir hoş olmuyor yani. Bir 'fwd e-mail' olarak müteaddit defalar bilgisayarımda beliren, sayamadığım kadar çocuğuyla akan damın altında gülümseyerek uyuyan kukuletalı babanın tablosu da bende bir empati yaratmadı. Ben küçük (şeylerden duyulan) mutluluklara değil büyük mutluluklara inanıyorum, çünkü küçük mutlulukların değerini büyüterek insanın kendini bir kapana koyduğunu düşünüyorum. Neden büyük seylerden mutluluk ısrarla göz ardı ediliyor? "Herkes" mutlu olduğu için mi? Nedir bu "her birey farklıdır, özeldir" filan... Amaaan, neyse yav, İlber atmış bir pas, ilerleyelim:

10 Kucuk Mutluluk Listesi
1. Yemekten sonraki doygunluk hissi (ulasmak kolay degil. insan ya doymaz, ya siser),
2. Cay icmek,
3. Soguk bir gunde gunesin sirtimi isitmasi,
4. Sadece bana yazilmis (forward olmayan) bir e-posta almak,
5. O e-postaya cevap verince aninda ikinci mesajin gelmesi,
6. Kardeslerimle elalem hakkinda konusmak,
7. İcimdeki sesin "ukalaliga luzum yok, tut dilini" sozunu dinleyebilmek,
8. Fotoğraf bakmak, hikayesini öğrenmek,
9. Sokakta yurumek,
10. Türk müziği dinlerken beynimin makamdaki matematigi anlayip, kalbimin de muzigin verdigi duyguyu hissetmesi.

İlber'den pasi aldik ama ileride kanatlarda kimse yok. Benim blogumu okudugunu bildigim (baska) blogger olmadigi icin ve diğer okuyanlar da blog sahibi olmadigi icin top ayagimda kalakaldim. Dolayısıyla şöyle bir çözüm buldum:

Nihal ve Zeynep,
Bunu okursanız bana 10 küçük mutluluğunuzu yazsanıza. İsterseniz e-maille başkalarına dağıtın, isterseniz blogumun misafir sanatçıları olun.

Ağlamaklı..

2005-08-27T12:25:00.000-07:00

İşte Jan Courch konuşuyor: Hz. İsa'yı görmüş -rüyasında herhalde-. Kanser hastalığını Jan Teyze için kendinde taşımış Hz. İsa. Yaaa.... İşte böyle.

Thank you Jesus!!!

2005-08-26T17:43:00.000-07:00

Bugünkü görüntü bir numaralı tuhaflıklar kaynağından: Televizyon kanalı. Amerika'da televizyon seyretmeden (özellikle de kablolu kanalları değil de, havadan yayın yapan public television denilenleri) herşeyi gördüm denilemez.

İşte bir kablo kanalında benim gördüğüm sahne:

Hemen kanal bilgisine baktım, meğer "televangelist"miş. Televangelist televizyonda Tanrı'nın mesajını (ki Hristiyanlık ve İsa sevgisi olarak özetleyebiliriz) yayan din adamlarına deniyor. Verdiğim bağlantıda bu kişilerin en ünlülerinin bir listesini bulabilirsiniz. Detaylı bilgi İngilizce Wikipedia'da var. Bu kadının adı Jan Crouch. İddiaya göre Amerika'da en çok seyredilen inanç kanalını -Trinity Boradcasting Network- kocasıyla beraber kurmuş.

Sanırım hiçbir şey yazmama gerek yok.

Kasabada, köyde yaşayan Amerikalılar bunları seyrediyor, dediklerini dinliyor. En meşhurlarından iki tanesi 11 Eylül olayı için "cinsel ahlâksızlığa Tanrı'nın verdiği ceza" demiş. (kaynak: Vikipedi)

Eğer yapabilirsem, Jan Crouch'un sesini de buraya ekleyeceğim.

Sunta!

2005-08-25T11:20:00.000-07:00

Bizim medyada sokakların dar olması, yola park eden araçlar ve trafikte yol vermeyen şoförler yuzunden itfaiyenin geç kalmasından bahsedilir. Amerika'da itfaiye geç kalmaz. Kırmızı araba yangın alarmının verildiği saniyeden itibaren 1 ila 9 dakika sonra ihbarın olduğu yerde biter. Daha önce itfaiye ile ilgili bir hikaye anlatmıştım, bu sefer neden acele ettiklerini anlatayım.

İşte size yeni yapılan bir evin reklâm panosu. Townhouse biraz sonra göreceğiniz gibi bitişik nizam müstakil evlere deniyor. Ortak kullanıma açık spor salonu, "clubhouse", bilgisayar.fax odası, bazen de yüzme havuzu bulunuyor. Yolda giderken bu siteyi görünce, Amerikan evlerinin nasıl inşa edildiğini gösteren güzel bir örnek buldum diye sevindim.

Evler bunlar. Anladığım kadarıyla sistem şu şekilde işliyor (yanlış varsa düzeltiriz). Müteahhit imara açık arsaya evleri diziyor. Oturmaya hazır hale getiriyor. İnsanlar bankadan 10 ile 30 yıl arasında değişen ödeme planları ile kredi çekiyorlar. Eve taşınıyorlar. Kira öder gibi taksit ödüyorlar. (Bkz. Türkiye'de geçenlerde bahsedilen mortgage -ipotek- sistemi) Panoda 200.000 dolardan başlayan diyor ama tabii o en arkada en küçük evin fiyatıdır. Şu gördükleriniz tahminen 300.000 dolar yaklaşır.

Peki itfaiyenin bu işle ne alakası var?

Evler sunta! Tabii, şehirlerde apartmanlar betondan ya da çelik konstrüksiyon olarak (uçak çarpınca çeliklerinin eridiği söylenen Dünya Ticaret Merkezini hatırlayın) inşa ediliyor. Ama orta sınıf Amerikan ailesi bildiginiz tahta evlerde oturuyor ki, gördüğünüz üzere duvarlar suntadan! Elbette abartıyorum. Dış duvara tahta plakayı koyduktan sonra iç yüzünü pamukvari bir yalıtım malzemesiyle kaplıyorlar. Üstüne de daha ince bir tahta plaka ile kaplayıp alçı çekiyorlar.

detay

bir detay daha

Fakat evlerde çiviler haric demir yok. Borular bile plastik malzemeden. Bizdeki doğal gaz borularına benzer bir plastik.

Bizde hane halkı yangında ya dumandan boğulur, ya da pencereden atlayıp beyin üstü çakılır. Burada tahtalar ve keresteler yüzünden diri diri yanıyorlar. Tevekkeli değil, İstanbul'da da tulumbacılar yokuşlarda şahin gibi uçuyordu.

**Not: Murat Altınbaşak'ın yazdıklarıma yaptığı yorumda geçen OSB için bakınız.

Mobil inanç aracı

2005-08-08T10:25:00.000-07:00

İki fotografı da hareket halindeyken çektiğim halde bu kare pek kötü çıktı ama bir sonrakini tamamladığı için eklemek istedim. Bütün otobüs İncil'den parçalarla kaplı. Hangi tarikat olduğunu bilmiyorum. Ancak Papa'dan pek hazzetmiyorlar.

Cümle şöyle: The Devil and the Pope are in in trouble with God for changing the holy Sabbath day to Sunday. [Şeytan ve Papa'nın kutsal Şabat gününü Pazar olarak değiştirdikleri için Tanrı'yla başları dertte.] Hmmm.

Havadar

2005-08-08T10:17:00.000-07:00

GİTT gibi karakterli bir araba olmasa da güzel. Ghuu ghuu.

Not bıraktım, aldın mı?

2005-08-08T10:09:00.000-07:00

Çoğu blogcudan farklı olarak benim tatilim uzun ve ağ dışında geçti. Tatilden döndük, yorgunluk attık, yenilendik vs. vs. ama bu performans artacak demek değil:)

Yaz başından kalma bir fotoğraf. Batı kıyısı lise mezunları arasında "prom"a (mezuniyet partisi) giderken arabanın yan ve arka camlarına Senior 2005, 2005 rulez! (sic!) gibi sloganlar yazmak moda idi. Bir ay falan araba camları böyle gezdiler. Amerika'nın öbür taraflarında da bu moda oldu mu bilemiyorum.
Birinin de böylesi kolayına gelmiş herhalde. Elyce'e geçmiş olsun diyoruz.

Gel kızım seni gezdireyim

2005-06-28T10:37:00.000-07:00

Amerika'daki otoyolları hiç değilse filmlerden biliyoruz. Sağlı sollu 4 hatta bazen 6 şeritten oluşan yollar gökyüzünden bakılınca bile büyük görünüyor. Tabii arabaların hızı da cabası. Her ne kadar otoyolda hız sınırı 60 mil (100 km'den az) olsa da trafiğin hızı genelde ortalama 70 ile 75 arasında oluyor (110-120km).

Otoyolların banliyölerle şehir arasında kalan kısımlarında HOV (high occupancy vehicles) şeritleri var. Sabahları sıkışan trafik yüzünden bu sistemi getirmişler. Bu şeritleri arabanın içinde 2 ya da daha fazla insan varsa kullanabiliyorsunuz. İşte yolda en sol şeritte bu motosikletliyi görünce herşey bir tarafa dumura uğramamım sebepleri bunlar.

Bu yazıya konu olan resimdeki yolcu herhalde 10 yaşlarında olacak bir kız çocuğu. Yanlarında geçerken kız kafasını çevirip baktı, pek korkuyor gibi görünmüyordu. Herhalde altında kaymasın diye havlu konduğu içindir. Haa, geride kalmadılar tabii, daha da hızlanıp bizi geçip gittiler.

Eskici

2005-06-23T10:19:00.000-07:00

Sokakta yürürken eskıcı dükkânının önünden geçiyordum. İçeri girip dükkân sahibi amcayla sohbet edip fotoğraf çekmek için izin istedim.

Dükkânın bu kısmında ne ararsanız var: Eski saatler, yüzükler, milâddan önce kullanılmış radyolar...

Ama benim fotoğraf çekme sebebim aşağıda.

Özelleşmiş devlet dairesi

2005-06-22T10:40:00.000-07:00

Geçenlerde bir vakit DMV'den bahsetmiştim. Araba ile ilgili işlemler yapılıyor, yeni plaka almak, arabayı kaydettirmek, ehliyet almak gibi işler burada hallediliyor.

Bu fotoğrafları çaktırmadan çektiğim için kadraj iyi değil. Mesela sağ tarafta 10 kişilik bir kuyruk vardı. Fotoğrafın sağındaki kilitli kapı galiba tuvalet.

Gişenin arkası bizim devlet dairelerine o kdar benziyor ki (çalışanların hepsi kadın, şefleri masada oturmuş sorularını cevaplıyor, arada da saçlarını geriye atıp telefona sarılıyor), insanın gözü Atatürk resmi arıyor.

Yangın olur, biz yangına gideriz

2005-06-07T10:30:00.000-07:00

Bu olay 17 Nisan saat 17.49'da vuku buldu. Karşı komşu bir Çinli (idi). Dolayısıyla her gün kapının önünde insanı susam yağıyla yapılmış Çin yemeğinin ağır kokusu karşılıyor. Günlerden bir gün, bu arkadaş, mutfağında minik çaplı (ufak bir tavanın içinde) bir yangına sebep oldu. Türk usulü yangın söndürme çalışmamız (zaten lavaboya taşınabilmiş olan tavaya yangın söndürme aletini tutup, sonra da duman çıksın diye pencere açmak) henüz tamamlanmıştı ki, Çinli komşunun benim kapımı vurup help! help! dediğini duyan Amerikalı komşuların 911'i araması sayesinde 30. saniyede önce kırmızı bir jip, arkasından polis ekibi eşliğinde itfaiye arabası geldi.

İtfaiyeciler ortada birşey olmadığını görünce genel kontrol, rapor tutmak vs. işleri yapmaya başladılar. Bir itfaiyeci evin içine kocaman bir vantilatör sokup dumanı iki dakikada dağıttı. Bu susam yağı çok duman yapıyormuş. Komşunun boğazı dumandan tahriş olduğu için bir de sıhhiye ekibi çağrıldı, kıza oksijen verildi. Bu arada kalan ekip de dışarda sohbete koyuldu.

İtfaiyeciler de -ki bunlara toplumsal cinsiyet kavramı konusunda fazla hassaslaşan Amerikalılar artık fireman değil firefighter diyor-, polisler de (afedersiniz) izbandut gibiler.

Sonra hepsi arabalarına binip gitti.

Ağaç yaşken eğilir

2005-06-05T23:38:00.000-07:00

Apple dükkânında daha okula başlamamış çocuklar. Anababaları kendilerine oyuncak bakadursun onlar mutlu mesut vakit geçiriyorlar.

Pazarlama taktiği

2005-06-05T23:26:00.000-07:00

Dikkatimi iki şey çekti; birincisi, vitrin mankenleri ne beyaz, ne siyah ne de Asyalı. Çok değişik melez hatlara sahipler. İkincisi (zenci) çocuk hiç de sevimli değil, duruşundan hırçınlık akıyor.

Güllü?

2005-06-05T23:15:00.000-07:00

Portland Polis Müdürlüğü. Fotoğraf Pazar günü çekildiği için ortada kimse yok.

Portland, Oregon

2005-06-03T15:29:00.000-07:00

Portland Amerika'nın en güzel şehirlerinden biri. Diğer şehirlerden farkı, şehir planlaması açısından güzel ve düzenli olmasının yanında, canlı ve renkli olması. New York'u hariç tutuyorum, çünkü New York'a bakıp işte Amerika budur demek mümkün değil. Neyse Portland batı kıyısında Oregon eyaletinde en bilinen şehir olmasına rağmen eyaletin başkenti değil Başkent Salem.

Şehir Belediyesi gülü logo olarak kullanıyor, zaten Portland Gül Festivali de bayağı meşhurmuş.

Bizde her şehirde Atatürk Bulvarı (ya da Cumhuriyet Caddesi) ve Vali konağı (ya da Adalet Sarayı) varsa bunlarda da Union Station var. (New York'taki Penn Station ve Grand Central var, Grand Central bildiğim kadarıyla Vanderbilt ailesine ait.)

Portland'da 1900'lü yılların ilk çeyreğinde yapılmış pek çok bina var. Tabii Amerikan ölçülerinde bunlar "ancient" (Anekdot için Şenay'a teşekkür ederim).

Benim için Portland'ın en ilginç yeri bir kitapçı idi: Powell's Şehrin içindeki Powell's City of Books fotoğrafı altta. Göreceğiniz gibi yarım bloğu kaplayan kocaman bir kitapçı. Özel ve güzel tarafı, kullanılmış kitaplarla yeni kitaplar birarada raflara dizilmiş, bütçeye ve isteğe göre istediğinizi alabiliyorsunuz. Türkiye ile ilgili kitapların olduğu rafların fotoğrafını çekmediğim için pişman oldum.

Mevsim yaza döndüğünde her hafta sonu panayır kuruluyor. Mahalli sanatçılar (daha çok cam, tahta, metal işleyenler vardı) ürettiklerini sergileyip satıyorlar.

Bir kaç kare

Bu nedir?

Asma kilidi açıp şalteri indirince teldeki elektrik kesiliyor. Sokağın karşı tarafındaki elektrik direğinde de aynı düzenek var.

Hafta sonu nehir kıyısında oğluyla beyzbol oynayan baba. Nedense hemen her yerde 3 çocuklu ailelere rastladım. Acaba 3 çocuk olunca vergi indirimi daha mı çok?

Sınırlı zamanda gördüğüm kadarıyla Portland sakinleri zengin ve beyaz. Buna bir örnek, şağıdaki 45.000 dolarlık araba, istisna da yine aşağıda, beyzbol oynayan ailenin 30 metre otesindeki çöp karıştırıcılar.

Milli Polis Haftası

2005-06-03T15:09:00.000-07:00

Bu fotoğrafı çektiğim sırada Polis Haftası kutlanıyordu. 15 Mayıs Polis günü imiş, J. F. Kennedy (Kenedi) o haftayı 1962'de Polis Haftası yapmış. Pankarttaki sloganın Türkçesini düşündüm, bende bambaşka bir çağrışım yaptı.

Online Dua

2005-06-03T15:02:00.000-07:00

First Trinity Lutheran kilisesi enteresan bir kilise olsa gerek.

İbadet programı. Hmm. Çok şık.

İngilizce bilmeyen ABD vatandaşı olabilir mi?

2005-06-03T14:36:00.000-07:00

Amerikan kanunlarına göre, ABD vatandaşı olmak için aranan şartlardan birisi "iyi ahlâklı olmak" ise bir diğeri İngilizce bilmek.

Öte yandan ABD Nüfus Müdürlüğü'nün çok eleştirilen sınıflandırmasına göre "hispanic or latino" olarak kabul edilen vatandaşların sayısı 35 milyonun üzerinde, yani nüfusun %13'ünden fazla (bir de kaçak göçmenler sayılsa!).

2003 nüfus sayımı sonuçlarına göre evde ispanyolca konuşanların sayısı da 29 milyonu aşmış. Bu yüzden yukardaki gibi ilânlar görmek veya (banka vs. gibi yerler arandığında) telefonda "İngilizce için 1'e, İspanyolca için 2'ye basınız" cümlesini duymak gayet normal.

Değişen Öncelikler

2005-06-02T22:02:00.000-07:00

Washington DC'deki metroda vagonlardaki panolarda daha önce yanda görülen küçücük haritanın tam sayfa hali vardı. Bu sefer baktığımda acil durumda vagonun nasıl tahliye edileceğine dair bilgiler renkli ve resimli şekilde anlatıldığını gördüm. Anlaşılan şehir yöneticileri için artık yolcuların nereye gittiğini değil, nasıl kaçacaklarını öğrenmeleri, daha önemli. Kimi zaman 45 dakika süren yolculuk boyunca bu panoya bakmak pek de iç açıcı değil.

"Relay for Life"

2005-05-16T20:35:00.000-07:00

Amerika'da herhangi bir hastalıkla savaşan insanlara destek olmak için pek çok organizasyon bulunuyor. Sağlıkları konusunda çok titiz olan bu insanlar son zamanlarda değişik faaliyetler düzenleyerek hem hastalara destek olup hem de insanların dikkatini çekmeye çalışıyorlar. Relay for Life da bunlardan biri. 20 yıl önce başlatılmış, Amerikan Kanser Derneği'ne bağış toplayabilmek için ülke çapında düzenlenen bir faaliyet.

Arkadaşlarımdan Chris 9 yaşında kansere yakalanıp uzun bir tedavi sonucu iyileşmiş. Onun için biz de onunla beraber kanseri yenmiş veya hala tedavi gören veyahut akraba ve arkadaşlarını kaybedenlere destek olmak için gittik. Bizim katıldığımız, bir lisenin futbol sahasında kurulmuştu. 24 saat süren bu organizasyonlarda katılımcılar takımlar oluşturuyor, sonra her takımın üyeleri nöbetleşe hiç ara vermeden yürüyorlar. Nöbeti devredenin dinlenip uyuyabilmesi için çadırlar ve uyku tulumları da getirilmiş. Elbette sponsor şirketler var. Mesela gece saat 3 civarında Dominos Pizza herkese pizza dağıtıyormuş, ama biz o kadar kalmadık.

Ben bana ilginç gelen şeyleri aşağıya ekledim.

Birinci fotoğraf davulların. Amerika'nın güneyinde bembeyaz bir kültürün ortasında olduğumuz düşünülürse bluegrass müziği yerine tamtam duymak enteresandı doğrusu.

Önde dinleyiciler, arkada çadırlar

Yürüyüş akşam saat 6'da başladı. Kanseri yenmiş olanlar (survivor diyorlar) toplandılar. Her faaliyette olduğu gibi bunda da gönüllü çalışanlar vardı. Herkes onların sözünü dinliyor, ne derse yapıyorlar. Tişörtünün arkasında event staff yazan abla da teyze ve amcalara tişörtlerini verdi, hepsini toparladı, saat 6'da yürütmeye başladı. Saat gibi işledi herşey.

Önce herkes yaşlı diye düşündüm ama sonra çocukları ve gençleri de gördüm. Üstteki fotoğrafta gördüğünüz kesekâğıtlarından da bahsedeyim. Bütün parkurun etrafında dizilmiş bu içinde mum olan kesekâğıtlarının her birinin içinde bir kanserlinin (ölmüş ya da hayatta) ismi yazıyor. Gece saat 10'da bütün mumlar yakılıyor ve bir gönüllü bütün isimleri tek tek okuyormuş. Tabii ki isimler alfabetik sırada dizili, böylece akrabasını, arkadaşını hatırlamak isteyenler gidip o mumun önünde duruyorlar, fotoğrafını çekiyorlar.

"Caregiver" kabaca bakıcı olarak çevrilebilir.

Chris zaman zaman iç parçalayıcı kanser hikayeleri anlatır. O günkü havasını en güzel bu fotoğraf anlatıyor.

Bu fotoğrafta Amerikan milli marşı çalınırken saygı duruşunda olan insanları görüyorsunuz. Marştan önce bir de dua okundu. Unutmadan, gelenlerin çoğu etraftaki kiliselerden. Biz bir takıma katılmadık ama, arkadaşlarımdan birinin annesi ve babası orada olduğu için Presbiteryen kilisesinin masasına şöyle bir uğradık.

Gençler yürümekten sıkıldıklarında Amerikan futbolu, normal futbol (evet öbürüne gayet rahat anormal denebilir) ve frizbi oynadılar. Frizbi de maşallah dedirtecek boyuttaydı.

Yürüyen Amerikalı teyzeler.

Toplu fotoğraf çekilmeden olmaz elbette. Bu fotoğrafta ayrıca küçücük bir yerleşim yerinin tribünlü spor sahasını da görmüş oldunuz.

Geçmiş geçmemiştir.

2005-05-16T20:18:00.000-07:00

Plakalara devam ediyorum. Howard Dean'i hatırlayan var mı? Bu arabanin arka penceresindeki yapistirmada "Beni suclamayin ben Dean'e oy verdim" yaziyor. Plakası da 4 Dean 04. İflâh olmaz taraftar:)

Yasağın farkı

2005-05-16T20:10:00.000-07:00

Aç bilâç bekleyen kuşcağızın üstüne çizgi çekmekle olmuyor. Bir tabela daha çakıp 8 sebep sıralanmış. Okuduktan sonra hâlâ içinden geliyorsa besle...

Posta kutusundan çıkanlar

2005-05-06T21:18:00.000-07:00

Burada postacılar çok çalışıyor. Gün aşırı tanımadığım bilmediğim kişiler mektup yolluyorlar. "Bizim dükkânın kredi kartımızı alın, ilk alışverişinizde %10 indirim...." "Efendim, kredi raporunuza baktık, durumunuz iyi görünüyor. Bizden kart almaya hak kazandınız. İlk sene yıllık kullanma parası almayacağız, üstüne 6 ay da faiz yazmayacağız. Şurayı imzalayın..."
Hevesenip aman ne güzel diyenler, hata edip karınca duası gibi yazılmış paragrafı farketmeden imzalayanlar sonradan bakıyor ki aslında sadece "başvuruda bulunmaya" hak kazanmış.
Resimdeki 4 zarf bu tip mektuplardan... Dergilerden biri bilgisayar, öbürü araba sigortacısının bedava ürün tanıtım mecmuaları.

Sağ üstteki Stamp out Hunger yazan kart, 14 Mayıs tarihinde yapılacak yardım faaliyetini hatırlatmak için. Malum Amerikan aileleri köşebaşındaki bakkala gidip bir ekmek alma kavramına yabancılar. Alışveriş toplu yapılıyor, dolayısıla israf çok oluyor. Yılda bir kere kilerlerini tepeleme dolduran aileler kullanmadıkları yiyecekleri ihtiyacı olanlara vermek üzere kesekâğıtlarına dolduruyorlar, mahallenin postacı da onları mahalledeki yiyecek deposuna götürüyor. Oradan da fakir ve ihtiyaç sahiplerine dağıtılıyor.

Teşekkür

2005-05-04T12:00:00.000-07:00

Blogunda (Türk Dil Kurumu bu kelime için bir teklif yaptı mı?) bana bağlantı veren İlber'e teşekkür ederim. Buraya (resimlere) bakan -varsa- 3-5 kişiye yolculuk'u okumalarını tavsiye ederim.

Sınıfta

2005-05-04T11:16:00.000-07:00

Bugün üniversitede derslerin son günü. Bu fotoğraflar 2. sınıflara verilen bir derste çekildi. Derse kayıtlı 240 öğrenci var. Okulun itfaiye birimi amfideki koltuk sayısından fazla öğrencinin kayıt olmasını güvenlik sebebiyle engelliyor. Merdivende oturmaya razıyım deseniz bile izin yok. Yani bu kurallar sadece tiyatro sinema veya konser salonu gibi yerlerde uygulanmıyor.

Alttaki fotoğrafta gördüğünüz amfi, teknolojik olarak en gelişmiş alet edevatın bulunduğu, kampüsün en güzel ve sanırım en büyük sınıfı. Diğer sınıflar bu kadar albenili değil. Mesela bütün sınıflarda buradaki gibi yerler halı kaplı değil. Fotoğrafı fotoğraf ekleme programı ile üç kareyi birleştirerek oluşturdum.

Her ders için hoca aşağıdaki fotoğrafta görülen elektronik slaytları hazırlıyor. Bunlar dersten önce internette yayınlanıyor, öğrenciler ders notlarını böylece kendi bilgisayarlarına kaydediyorlar. (düzetip yapmaları bekleniyor diyelim, çünkü derse ait web sayfasını hiç ziyaret etmemiş olan öğrenciler var.) Bu son ders olduğu için öğrenciler turist gibi gelmişler. Normal bir günde sınıfta en az 20 tane dizüstü bilgisayar açık duruyor.

Benim baştan beri en ilginç bulduğum şey, istisnasız bütün sınıfların duvarında poster veya reprodüksiyonların asılı olmasıydı. Bu amfide de iki yanda büyük posterler asılı.

Amerikalı öğrenciler in midir, cin midir; ne yer ne içerler diye merak edenler için aşağıdaki fotoğrafı da ekliyorum.

Öğrenci Festivali

2005-04-22T20:51:00.000-07:00

Üniveritede her sene düzenlenen "International Week" bu sefer Mart'ın son haftasında yapıldı. Yaşadığım küçük kasaba için civcivli bir faaliyet olduğundan olsa gerek, havanın da sıcak olmasını fırsat bilen yöre halkı ve öğrenciler dar bir sokağa kurulan panayırı doldurdu.

Panayırın ortasında oluşturulan sahnede müzik ve dans gösterileri yapıldı.

Bu yıl festivali hazırlayan komitenin başında bir Türk öğrenci olduğu için mi bilemiyorum ama Mısır'lı olduğunu tahmin ettiğim bazı dansçı kadınlar Tarkan eşliğinde bol bol göbek attılar.

Çoluk çocuk, genç, yaşlı seyirciler de gösteriler kadar ilgi çekiciydi.

Türk öğrencilerin kurdukları masa ve kalabalığın sebebi

"Egzotik yemekler"le tanışan Amerikalılar

Buna bir açıklama yapmaya gerek yok zannediyorum.

İşte öyle...

Arka bahçeniz daha da genişledi

2005-04-22T20:02:00.000-07:00

Geçen ay Washington DC'deyken metroda bu reklamı gördüm. WETA o bölgede yayın yapan bir istasyon. Hem televizyon hem de radyo yayını yapıyor ve bağışlarla ayakta duruyor. Reklamın dikkatimi çekmesinin sebebi ipe dizilmiş bayrakların ilkinin Azerbaycan bayrağı olması idi. Yukardaki cümle reklamda kullanılanın tercümesi.

Macado's

2005-04-22T16:53:00.000-07:00

Geçenlerde Macado's a öğle yemeği için birşeyler atıştırmaya gittim. Özelliği onlarca çeşit sandviç sunmak olan bu yer, bir de oradan buradan toplanan ıvır zıvırlarla meşhur. Lokantanın içinden iki fotoğrafı aşağıya kopyaladım. Bu kısım çok can sıkıcı olmasın diye yan masada oturan 3 Amerikalı üniversite öğrencisinin de fotoğrafını ekliyorum.

Crabtree Falls'da gezinti

2005-04-17T10:40:00.000-07:00

Bu hafta sonu Courtney yakında oturan ailesini görmeye giderken beni de yanına kattı. Ne zamandır büyüdüğü yerleri göstermek istiyordu. Courtney'nin babası Tarım Bakanlığı'na bağlı olan Milli Orman Dairesi (ya da Müdürlüğü)'nde çalışıyor. Cumartesi günümüzü bu dairenin sorumluluğunda olan Crabtree Falls'da yürüyüş, yakındaki bir kasabada ufak bir gezinti ve bölge sakinlerinin "Million Dollar Bridge" diye adlandırdıkları köprüyü görmekle geçirdik, akşam Courtney'nin ailesinin evinde bir yemekle tamamladık.

Amerikalı bir çiftçi ailenin yaşadığı eve örnek

Coutney'nin babası Roy Powell bizdeki tabirle ormancı. Daha önce orman yangınlarını söndürmeye giden itfaiye birimlerini idare etmekle görevliymiş. Son birkaç senedir kendi bölgesindeki Milli Ormanlar Dairesi'ne bağlı parkların bakımıyla ilgileniyor. Yaptığı iş, 'trail' dedikleri patikaların bakımı. Büyük Buhran zamanında devlet işsiz kalan halkı malî açıdan desteklemek ve morallerini yüksek tutmak için "hadi gidin gezinti patikaları yapın, yollar açın, biz de size para verelim" demiş. O zamanlarda açılan patikalarda şimdi aileler hafta sonları yürüyüşe geliyorlar. Roy da kış mevsiminden sonra düşüp yolu kapatan ağaçları ve kayaları kaldırıyor, yol kenarındaki korkulukları tamir ediyor.

Crabtree Falls, adından da anlaşılacağı gibi bir şelale. Şelalenin tepesine çıkan yaklaşık 2 millik (3.2 km) bir patikaya tırmanıp indik. Ama elbette önce güç toplamak için bir piknik yaptık.

İngilizce bilenlerin üstteki tabeladan anlayacakları gibi, şelalenin tepesine kadar patikanın çeşitli noktalarında insanların tırmanırken biraz nefes almaları bu arada da şelaleyi seyretmeleri için platformlar yapılmış. Başka yere basarsanız düşer ölürsünüz diyorlar ama...

Courtney ve eşi Christopher yine de tahta platformları atlayıp bir kaya üzerinde mola vermeye karar verdiler.

Peki o noktalardan bakınca ne görülüyor? İşte bu. Yine de şunu söylemeliyim: "Bu ne ki, bizde alâsı var" diyecek olsanız ya da Amerika'da hiçbir şeyi beğenmezseniz bile bu yürüyüş patikalarını seversiniz.

3,5 saatlik yürüyüşten sonra biraz da etrafı gezdik. Burası Buena Vista'nın girişindeki bina. Tabii ki kasaba bir ana cadde ve ona çıkan sokaklardan oluşuyor.

Binanın yan tarafındaki tabela dikkatinizi çekmediyse bir de buna bakın.

Gezinin sonunda "Million Dollar Bridge" denilen köprüyü görmeye gittik. Bu köprü Appalachian Trail üzerinde nehri geçmek isteyen yürüyüşçüler için özel olarak yapılmış. Appalachian Trail'in özelliği, kuzeyde Maine eyaletinden başlayıp güneyde Georgia'ya kadar hiç kesintiye uğramadan uzayan bir parkur olması. Sanırım bölgenin yerlileri sadece yürüyüşçülerin kullanacağı bir köprüye para harcamasını garip bulmuşlar, onun için köprüden million dollar bridge diye bahsediyorlar.

Nehir kenarında babaları balık tutarken yerinde duramayan 3 afacan o koca ağaç dalını nehre atmaya çalışıyorlardı.

Bu köprü de artık kullanılmayan demiryolunu taşıyor. Eskiden Virginia'nın güneyi ve West Virginia eyaleti kömür madenleri ile ünlüymüş. Demiryolu kömürü taşımak için kurulmuş, fakat artık hiç kullanılmıyor. Oranın sakinleri demiryolunun yeniden açılarak turistik amaçlı kullanılması için yerel yönetime baskı yapıyorlarmış.

Havadan Seattle Turu

2005-03-24T12:31:00.000-08:00

yaklaşık 2 hafta önce yaptığım seyahatin en ilginç saatleri minicik bir uçakla yaptığımız seattle turu oldu. 1,5 saat boyunca 2500-3000 feet (yani 750 metre ila 900 metre) yükseklikten sehri ve etrafını turladık. çektiğim fotoğrafların sadece birkaç tanesini buraya koyuyorum.

burası tam olarak neresi bilmiyorum ama seattle'ın asıl futbol takımının sahası daha sonraki bir fotografta var. onunla karşılaştırınca, bu okul sahasi gibi kalıyor. burası küçük bir üniversite olabilir. geniş çimenlik alanlara amerika'da gayet sık rastlanır. sadece çimen biçmek için bir alet edevat endüstrisi oluşturmuşlar.

seattle etrafında bir mahalle. amerikan rüyasını gerçekleştirmek için bu tip evlerden birini almak her ailenin hayali. yol boyunca dizilmiş 1,5 2 katlı kırmızı tuğlalarla bezeli tahta müstakil evler bunlar. bir ara bir örneğini koyarım. şehirde yaşamak çok pahalı, onun için bu kısaca "suburban" bozma "suburb" ya da dalga geçmek için "burb" dedikleri banliyöler pek uygun oluyor. bana kalırsa 'suburb'ler hep filmlerde gördüğümüz 3-4 çocuklu amerikan aile hayatının geçtiği modern kafesler.

matt bizi şelaleye götüreceğini söyleyince önce heyecanlandım, ama meğer barajdan dökülen suya şelale diyorlarmış. yine de ihtişamlı. baraj mühendisleri daha iyi fikir beyan edebilirler. ben sadece tepeden fotoğrafını çekip dudak bükmekle kaldım.

seattle bir kıyı şehri. belki de bir haritasını koymak lazımdı, ama şimdilik şöyle bir linkle yetinelim. bu linkten washington eyaleti ile ilgili bilgi edinmek de mümkün. fotoğraflardan da göreceğiniz gibi, seattle düşünülenin aksine gökdelenlerden oluşan büyük bir şehir değil. ama hemen her amerikan şehri gibi çooook geniş bir alana yayılmış düzgün ve geniş yolları olan planlı (belki de bu yüzden biraz ruhsuz gelen) bir yer.

avuç içi kadar bir yerde yanyana sıkıştırılmış gökdelenler. bu bölge iş merkezlerinin olduğu yer.

Türkiye'de de gösterilen frasier dizisinin jeneriğinde çizilen seattle siluetinin yanlış olduğunu da bu fotografla anlayacaksınız. space needle (uzay[lı] iğne - seattle'ın Atakule'si hehhe) gökdelenlerin hemen yanında değil. gökdelen bölgesi bu fotografın solunda kalıyor.

Bu fotoğraf, seattle'ın solunda kalan lake washington'un güney ucu. fotoğrafın sağ tarafındaki çimenlik alan ve önündeki kumsal coulon beach. daha önce de buradaki christmas ışıklarını çekmiştim. yanındaki park yeri hem plaja gelenler, hem de tam önündeki açıklıktan teknelerini, jet skilerini göle indirip gezinti yapmak isteyenlerin arabalarını park ettikleri yer. solda kalan kısım da, yürüyüş yapmak ve balık tutmak isteyen meraklılar için yapılmış. sahilde de bir hamburgerci bir de balık ürünleri satan fast-food dükkanı var.

meetup.com

2005-02-27T23:04:00.000-08:00

her ne kadar buraya hep fotograf koysam da, yeni kesfettigim bu site hakkinda birseyler yazmadan gecemiyecegim. meetup diye bir site var. bu sitenin ozelligi herhangi bir konuyla ilgili insanlarin bir araya gelmesini, tanismasini saglayan bir yer olmasi. baglantiya tikladiginizda karsiniza cikacak sayfa Turkce konusanlar tanisma gruplarinin listesini iceriyor. 107 tane grup varmis.

ben washingtondc'deki gruba baktim. Su anda 15 uyesi var, 2'si haric digerleri Turkce ogrenmek ve konusmak isteyen amerikalilar.

bu da amerika'dan bir turk yansimasi.

Konferans ama ne konferans!

2005-02-22T18:02:00.000-08:00

iki hafta önce bir arkadaşım bana bir ilan gösterdi. saddam'ın sekreteri bizim üniversitede konuşma yapacakmış. ne sekreteri, nasıl sekreter demedik, gittik. ne de olsa ilk defa amerikan gençliğiyle beraber bir faaliyete katılıyorum. konuşma üniversitenin büyük salonlarından birisindeydi. girip yerimize oturduktan sonra elimize üstteki broşuru verdiler. adamda bir gariplik olduğunu fotoğrafa bakar bakmaz siz de anlamışsınızdır. neyse.

gördüğünüz gibi koca salon dolu. hemen hepsi öğrenci. önce bize 15 dakika "dance with the devil" (şeytanla dans) başlıklı bir propaganda filmi seyrettirdiler. saddam'ın ne kötü bir insan olduğu, herkesi işkenceden geçirip gözünü kırpmadan öldürdüğü, herkesin ondan korktuğu vs. bilinen propaganda yapıldı.

sonra şekil 1A da görülen konuşmacı sahneye çıktı.

Şekil 1A

haa bu arada bize verilen broşürde bu adamın üniversite kütüphanesine saddam'ın kütüphanesinden alınmış kitapları armağan edeceği de yazıyordu. e kitaplar ırak'ta kitapçıda satılan cinsten kitaplar olmasın mı?! olsun! adam 10 dakikalık konuşmasını yaparken üç cümlede bir amerikan askerlerine minnettar olduğunu söylemesin mi? söylesin!
"siz olmadan biz var olmazdık, tenk yuu tenk yuuu" demesin mi? desin! yanımda oturan öğrencileri birşeyler öğrensin diye konferansa gidenlere bonus not vereceğini söyleyen uluslararası hukuk dersi hocası bütün bunlara dayanamayıp "jesus f..king christ!" deyip çıkmasın mı? çıksın!

amerikalılar birşeyden anlamıyor diyoruz ama, eğer üniversite öğrencileri bile bunlara maruz kalıyorsa, halk ne yapsın?

velhasıl kelam komik bir akşam geçirdim.

Cascades'de gezinti

2005-02-12T22:17:00.000-08:00

Bugün havanın yumuşak olmasını fırsat bilip etraftaki doğal güzellikleri görebilmek için biraz gezindim. Yaşadığım yere yakın olan Cascades'e gittim. Burası bir şelalenin olduğu büyükce bir park. Anayoldan 6,5 km içeriye girip park yerine arabanızı park ettikten sonra derenin kenarından 3 km yukarı tırmanıyorsunuz. Sonunda karşılaştığınız manzara yaklaşık 18-20 metre yükseklikten dökülen bir şelale. Hava henüz ısınmaya başladığı için buzlar yeni yeni çözülüyor. Aşağıdaki resim şelalenin bulunduğu mekanı gösteriyor.

Bu resim, şelaleye giden patikaların başladığı yeri yani park yerini gösteriyor. Yeşil çatılı bina tuvalet. En soldaki küçük kulübe 'ranger'ların kulübesi. Taşla çevrili panoda da parkın değişik özellikleri ile ilgili fotoğraflar ve açıklamalar var. Park yerinde (fotoğrafını çekmeyi unuttuğum) bir ödeme sistemi var. Park ücretli, sistem de şöyle işliyor: Girişte numaralı zarflar var. Bunlardan alıp içine 3 dolar koyuyorsunuz ve oradaki kutuya atıyorsunuz. Bu arada da zarfa eklenmiş üstünde zarftakiyle aynı rakam olan kağıdı arabanızın ön tarafına koyuyorsunuz. Elde edilen gelir, parkın bakımı için kullanılıyormuş.

Ustteki resimle alttaki resim için açıklama yazmaya gerek yok herhalde. Bunu gibi başka fotografları görmek isterseniz (buz, su vs.), webshots.com'daki sayfamda belli bir süre için tutacağım fotoğraflara bakabilirsiniz.

Bu resimdeki garip şekilli kahverengi kutu çöp kutusu. Sol kısmı geri dönüşüm için teneke kutulara ayrılmış. O tuvalete de böyle bir çöp yaraşır zaten.

Otopark

2005-02-07T15:11:00.001-08:00

Artık hemen her blogda karşılaştığımız bir cümleyle başlayayım: Bu fotoğraf, yeni makinemle çektiğim ve yayınladığım ilk resimlerden biri. Fotoğrafta görülen yer kampüsteki bir otopark. Bu büyüklükte bir iki otopark daha var, ayrıca da kampüse yayılmış ufak otoparklar ve sayısız park yeri bulunuyor. Öğle saatlerinde çektim. Öğrencilerin en fazla olduğu saat diye düşünebilirsiniz. Hayır. Gün içinde 8,5 - 4 arasında yer bulmak çok zor oluyor. Tıklım tıklım dolu.
Virginia Tech'in öğrencileri aslında şanslı, çünkü yerel otobüs hattının güzergahı çok geniş. Ama yine de pek çok öğrenci (ve hoca) araba kullanmayı tercih ediyor.

kisa not

2005-01-28T19:56:00.000-08:00

ya da

Christmas ışıkları

2005-01-04T16:52:00.000-08:00

bıraz geç olmakla beraber burada christmas ışıklandırmasına bir kaç örnek koyuyorum. ilk resmi 3 fotoğrafı birbirine ekleyerek yaptım. diğer fotoğraflar da aynı yerden farklı çekimler. yanımda tripod olmadığı için çekimler yeterince kaliteli olmadı.

burası lake washington kenarındaki 2 ayaküstü lokantanın yaptırdığı ışıklandırmalar. şirket kendi reklamını da koymus tabii. dükkanlarının önünüdeki ağaçları aydınlatanlar görmüştüm ama bu kadar büyük bir alanda yapıldığını ilk kez görüyorum.

"

" "

Baska bir kitapci

2005-01-02T22:24:00.000-08:00

amerika'daki kitapçı dükkanları hakikaten fotoğraflarda görüdüğü kadar güzel. Ferah, temiz, göz alıcı ve kitap almaya, okumaya teçvik edici şekilde düzenlenmiş.

2004-11-18T16:55:00.000-08:00

plakalara devam

Barnes and Noble

2004-11-11T19:32:00.000-08:00

Amerika'da herşey gibi kitapçıların da zinciri var. Burası Barnes and Noble. Elbette bütün şubeleri aynı şekilde tasarlanmış. Genelde içinde bir de Starbucks kahvecisi oluyor. Kahve ve tatlı yanında dergileri karıştırabiliyor, ya da kitaplardan beğendiğinizi alıp bir kenarda okuyabiliyorsunuz. Evet, yerler duvardan duvara halı kaplı.

Not: fotoğraftaki kızı tanımıyorum.

Alışveriş

2004-11-11T18:37:00.000-08:00

Alışveriş sevenler için bir dükkanın içi: Burası bohem hayat tarzını sevenler (ve gençler) için mallar satan bir dükkan. Pembe jaluzilerden fıstık yeşili koltuklara, Çin işi kağıttan lambalardan turuncu çiçekli eteklere kadar herşeyin olduğunu söylesem, bir fikir vermiş olurum sanırım. Urban Outfitters da elbette bir zincir.

Plakalar

2004-11-11T18:00:00.000-08:00

Yolda giderken en büyük eğlencelerden biri araba plakalarını okumak. Özellikle ülkenin güney kesiminde şahsa özel plakanın epey çok olduğunu söylüyorlar.
Amerika'da ehliyet ve araba ile ilgili işler Department of Motor Vehicles (kısaca DMV) de hallediliyor. Özel plakalar DMV'ler tarafından da destekleniyor Bunun için fazladan yıllık 20 dolar ücret ödemek yetiyor. Plakanıza beli harf sınırı içinde istediğiniz kelimeyi yazdırabilirsiniz. Kaydedebildiğim enteresan plakaları buraya ekleyeceğim.

"küçük anne" nin iyice kısaltılmısı olan lil' ma

bu da jellybean.

Ryan's'ta akşam yemeği

2004-11-06T20:16:00.000-08:00

Arkadaşlarla akşam yemeği yemeğe karar verdik. İçimizden birisi daha önce bilmediğimiz bir yere götürmek istedi. Ryan's'ın özelliği, girişte kasaya yemek için sabit bir ücret (içecek haric 9.70 dolar) ödeyerek içeriye girip, ondan sonra da açık büfeden yiyebildiğin kadar yemeği seçmek.

Bu fotoğrafta görünen kırmızı kazaklı kadının olduğu kısım salata büfesi. İlerdeki bölüm soğukların olduğu büfe; siyah süveterli adamın olduğu yerde ise tatlılar başlıyor. En uzakta fotoğrafın sağ tarafında yarım çıkan kısım ise en önemli yer: Etler. Gözününüzün önünde ızgara yapılan biftekten başka tavuk, hindi ve domuz eti servis ediliyor. İçecek için sabit bir ücret başta ödeniyor ama kaç bardak isterseniz içebilirsiniz. Kahve de lokantanın ikramı.

Bu fotoğrafta çıkan bölüm lokantanın sadece onda birini gösteriyor. Aynı anda 500 kişiyi ağrlayacak kapasitede olmalı. Biz girerken kuyruk vardı. İşin ilginç tarafı, üniversiteye çok yakın olmasına rağmen çok az öğrencinin bulunmasıydı. Hemen bütün müşteriler yerli halktan oluşuyordu.

2004-11-05T18:13:00.000-08:00

'Christmas' ve yılbaşı çılgınlığı başladı.